Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η μάνα μιλάει στο γιο της- Λάνγκστον Χιουζ (μετάφραση: Δημήτρης Κανταλής)

 


Άκου παιδάκι μου τι θα σου πω:

Η σκάλα της ζωής για μένα ήτανε κακοτράχαλη.

Ματώνανε τα πόδια μου απ' τα καρφιά της

 και τις σκλήθρες της

 και τα σαθρά σανίδια της ίσα που με κρατάγαν

Τα σκαλιά της γυμνά χωρίς στρωσίδια
Αλλά εγώ σκαρφάλωνα χωρίς σταματημό
Έφτανα σε πλατώματα,
Περνούσα στροφές
και κάποιες φορές βάδιζα στα τυφλά
Σε μέρη που από φως ούτε μια στάλα δεν υπήρχε
Γι αυτό, παιδάκι μου, εσύ πίσω να μην γυρίσεις,
Διόλου να μην σταθείς να ξαποστάσεις στα σκαλιά
Γιατί θα πικραθείς και θα πονέσεις
Κρατήσου να μην πέσεις τώρα-
Γιατί, μωρό μου, εγώ στο παίδεμα είμαι ακόμα 
Ακόμα ανηφορίζω σέρνοντας,
Για μένα η ζωή ανηφοριά χωρίς ανάσα ήταν πάντα.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μενέλαος Χαραλαμπίδης: «Οι δωσίλογοι δεν τιμωρήθηκαν, στελέχωσαν τον κρα...

Γιάννη Μαυρή: Παρεμποδίζοντας την Αποστασία. Ιουλιανά 1965: Κοινωνική Διαμαρτυρία και Αριστερά Πρόλογος στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Λαμπράκη

   Το βιβλίο του Κωνσταντίνου Λαμπράκη αποτελεί την πλέον συστηματική, αναλυτική και πρωτότυπη χαρτογράφηση της εκτεταμένης κοινωνικής διαμαρτυρίας, που συντάραξε την Ελλάδα τον Ιούλιο του 1965. Είναι προϊόν μακροχρόνιας και επίπονης έρευνας σε πολυάριθμες, πρωτογενείς ή αρχειακές πηγές, ανεκμετάλλευτες μέχρι σήμερα, όπως είναι -μεταξύ πολλών άλλων- η εξαντλητική αποδελτίωση και διασταύρωση του ημερήσιου πολιτικού τύπου της εποχής, τόσο  εθνικής  όσο και  τοπικής εμβέλειας . Ως αποτέλεσμα και καλύπτοντας το υφιστάμενο ερευνητικό κενό, συγκρότησε μια μοναδική, αξιόπιστη και ολοκληρωμένη βάση εμπειρικών ποσοτικών δεδομένων για την καταγραφή των συμβάντων διαμαρτυρίας. Η μελέτη του εξαντλεί την υπάρχουσα θεωρητική βιβλιογραφία σχετικά με τα κοινωνικά κινήματα και εντάσσει τα εμπειρικά δεδομένα που συγκέντρωσε σε ένα συνεκτικό ερμηνευτικό πλαίσιο. Η έρευνα του Κ. Λαμπράκη συνεισφέρει ουσιαστικά στην ιστορική μελέτη των Ιουλιανών, προσθέτοντας νέα στοιχεία, εμπλουτίζ...

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι/ Σχεδίασμα Β - Διοινύσιος Σολωμός

  Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει· Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι’ η μάνα το ζηλεύει. Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει· Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει: «Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ έχω γω στο χέρι; Οπού συ μού γινες βαρύ κι’ ο Αγαρηνός το ξέρει.