Κυριακή μεσημέρι κατεβαίνοντας την Καλλιδρομίου, στα αφτιά μου τρικλίζουν ερπύστριες τανκς, ενώ ριπές χαράζουν τον Νοέμβρη του ’73 σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά. Ο Δημήτρης Παπαχρήστου, κάθεται στο καφενείο στο τέλος του δρόμου. Γεμίζει τσίπουρο τα ποτήρια, χτυπάει το δικό του δύο φορές στο τραπέζι, το ίδιο κάνω κι εγώ. Τσουγκρίζουμε και γεμίζουμε ξανά. Η φωνή του Πολυτεχνείου, ο άνθρωπος που χάραξε για πάντα αυτές τις ημέρες, εμψυχώνοντας τον κόσμο που συνθλίβονταν στους δρόμους, φωνάζοντας: «Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Ελληνικέ λαέ, απόψε, εδώ και λίγη ώρα η Χούντα, η δικτατορία έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο. Η σκιά του στρατιωτικού νόμου έπαψε πια να είναι σκιά, είδαμε τα τανκς να κυκλοφορούν στο κέντρο της Αθήνας», στέκεται απέναντι μου. Τον κοιτάζω, «Πες μου μια ιστορία» του λέω «Μια ιστορία από εκείνες που οι άνθρωποι πεθαίνουν για ελευθερία». «Το Πολυτεχνείο...
«Η γενιά μου έκανε ένα αφελές λάθος»… Του Χοσέ «Πέπε» Μουχίκα, αντάρτη πόλης των «Τουπαμάρος», φυλακισμένου για χρόνια στον πάτο ενός πηγαδιού, ο οποίος εκλέχτηκε και διετέλεσε πρόεδρος της Ουρουγουάης από το 2010 έως το 2015. «Η γενιά μου έκανε ένα αφελές λάθος. Πιστεύαμε ότι η κοινωνική αλλαγή ήταν μόνο θέμα αμφισβήτησης των τρόπων παραγωγής και διανομής στην κοινωνία. Δεν κατανοήσαμε τον τεράστιο ρόλο του πολιτισμού. Ο καπιταλισμός είναι μια κουλτούρα και πρέπει να απαντήσουμε στον καπιταλισμό και να αντισταθούμε σε αυτόν με μια διαφορετική κουλτούρα. Ένας άλλος τρόπος για να το θέσουμε αυτό: βρισκόμαστε σε έναν αγώνα μεταξύ μιας κουλτούρας αλληλεγγύης και μιας κουλτούρας εγωισμού. Δεν σκέφτομαι την κουλτούρα που πωλείται, όπως η επαγγελματική μουσική ή ο χορός. Όλα αυτά είναι φυσικά σημαντικά, αλλά όταν μιλάω για κουλτούρα αναφέρομαι στις ανθρώπινες σχέσεις, στο σύνολο των ιδεών που διέπουν τις σχέσεις μας χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Πρόκειται για ένα σύνολο ανομολόγητων αξ...