VIA NEGATIVA

    Άνθρωπε, σου λέει, εσύ είσαι το κέντρο της γης, έτσι; Και συ είσαι το κέντρο της γης. Μάλιστα. Από σένα ξεκινάει το βλέμμα και φτάνει μέχρι απάνω στα ακίνητα παγωμένα αστέρια, από σένα ξεκινάει η ακοή, που πιάνει το τραγούδι των φύλλων και τη μουσική τού Τσαϊκόφσκυ, από σένα ξεκινάνε οι πόθοι, ο φόβος τού αύριο, τα γενετήσια ένστικτα, η απληστία, το μίσος να καταστρέψεις, η λαχτάρα να δημιουργήσεις, ο αγώνας να διατηρηθείς, όλα από σένα, κι εδώ μέσα στο στήθος σου, δεξιότερα από την καρδιά, νιώθεις ένα τόσο δα πραματάκι, που είναι κάποιο πουλάκι από άνεμο και το λένε ψυχή, να θέλεις και να μη θέλεις, το πιστεύεις στο τέλος, ότι εσύ είσαι το κέντρο της δημιουργίας του Σύμπαντος και την ψωνίζεις, ότι είσαι σπουδαίος και μέγας, και το σκέφτεσαι μέσα σε κείνο το μυστήριο ραντάρ που λέγεται «υποσυνείδητο». – Ναι, ρε, εγώ είμαι. Μάλιστα, εγώ. Βεβαίως. Πώς; Τι; Σου ΄δωσε το χρυσό χάπι η θρησκεία, η όποια θρησκεία και να ΄ναι και γελάει μέσα της και σου κάνει απ΄ όξω της: – Τα βλέ...

  Αυτός ήταν ο καημός μου από παιδί. Μου το ’λεγε ο μακαρίτης ο μπαμπάς, γκρίνιαζε κι η δόλια η μάνα μου. -Εσύ, παιδί μου, δε θα βάλεις μυαλό ποτέ. Εσύ δε θα γίνεις άνθρωπος. Εσύ θα γίνεις γαϊδούρι. Και να δεις που τα ’χα όλα τα γνωρίσματα του γαϊδουριού. Φωνακλάς ήμουνα, ασήμαντος ήμουνα, αναίσθητος ήμουνα και το χειρότερο, πεισματάρης ήμουνα. Άλλου είδους πεισματάρης. Τίποτα δεν παραδεχόμουνα. Τράβαγε τα μαλλιά της η γριά. -Ντύσου να πας στην εκκλησία. -Δε θέλω. -Τι θα πει, δε θέλεις, βρε γαϊδούρι; Τι θα πει; Δεν είσαι χριστιανός εσύ; Δεν είσαι ορθόδοξος; Πήγαινα να της δώσω να καταλάβει: -Έστω. Είμαι χριστιανός. Ποιος μ’ έκανε όμως; -Ο νουνός σου. -Γιατί να με κάνει; Με ρώτησε; -Τι θα πει, σε ρώτησε; Έτσι γίνεται μ’ όλα τα παιδιά. -Ποιος το λέει; Εγώ ήθελα να ’μαι βουδιστής. Εγώ διάβασα τον Βούδα και μ’ αρέσει ο Βούδας. Κι αντί η ταυτότητά μου να γράφει Χ0 ήθελα να γράφει ΠουΒου. -Τι θα πει Που-Βου; -Πούρος Βουδιστής! -Τον κακό σου τον καιρό. ‘Ύστερα μου λέγανε για την καλή ανατ...

  Παλιέ μου φίλε τι γυρεύεις; χρόνια ξενιτεμένος ήρθες με εικόνες που έχεις αναθρέψει κάτω από ξένους ουρανούς μακριά απ’ τον τόπο το δικό σου Γυρεύω τον παλιό μου κήπο· τα δέντρα μου έρχονται ως τη μέση κι οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια κι όμως σαν ήμουνα παιδί έπαιζα πάνω στο χορτάρι κάτω από τους μεγάλους ίσκιους κι έτρεχα πάνω σε πλαγιές ώρα πολλή λαχανιασμένος Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου σιγά σιγά θα συνηθίσεις· θ’ ανηφορίσουμε μαζί στα γνώριμά σου μονοπάτια θα ξαποστάσουμε μαζί κάτω απ’ το θόλο των πλατάνων σιγά σιγά θα `ρθούν κοντά σου το περιβόλι κι οι πλαγιές σου Γυρεύω το παλιό μου σπίτι με τ’ αψηλά τα παραθύρια σκοτεινιασμένα απ’ τον κισσό γυρεύω την αρχαία κολόνα που κοίταζε ο θαλασσινός. Πώς θες να μπω σ’ αυτή τη στάνη; οι στέγες μου έρχονται ως τους ώμους κι όσο μακριά και να κοιτάξω βλέπω γονατιστούς ανθρώπους λες κάνουνε την προσευχή τους Παλιέ μου φίλε δε μ’ ακούς; σιγά σιγά θα συνηθίσεις το σπίτι σου είναι αυτό που βλέπεις κι αυτή την πόρτα θα χτυπήσουν σε λίγο οι φί...

  Παραχωρήσεις και αμοιβαίες απογοητεύσεις. Ανείπωτα έμειναν λόγια αναγκαία να ειπωθούν. Ανείπωτα έπρεπε να μείνουν λόγια που ειπώθηκαν. Κάπως έτσι απομακρύνονται οι φίλκοι. Από την επίπονη ανταπόδοση υποχρέωσης στη διαψευσμένη προσδοκία συμπαράστασης μετ' επιστροφής. Μηνύματα στις γιορτές, ευγενικές αρνήσεις και αναβολές. Φωτοβολίδες τύψεων στην αμηχανία τυχαίων συναντήσεων φωτίζουν λάθη και παραλείψεις ώσπου σβήνουν στην αυτοδικαίωση. Οι φίλοι γίνονται φίλοι απόντες, ενίοτε αγνώμονες, συνεθέστερα φίλοι αδιάφοροι. Για αιτίες άγνωστες ή λόγους γνωστούς, πλην όμως ανομολόγητους. Από κούραση, πλήξη ή αδυναμία. Αθέλητα και συνάμα ηθελημένα. Οικύκλοι ολοκληρώνονται χωρία να χωρούν σε αριστοτελικά τετράγωνα. Θερινό απόγευμα ξενιτεμένο από το κυανό. Εξιχνιάζοντας παιδικές γραφές στα πλακάκια της πλατείας. Μισοσβησμένες ανορθογραφίες του χρόνου. Όπως οι περασμένες φιλίες.