VIA NEGATIVA

  Στις 18 Ιουνίου 1963, εννιά μόλις μέρες μετά την παραίτησή του, ο Καραμανλής φεύγει για τη Ζυρίχη για λόγους προσωπικούς, αφού μεταβίβασε την αρχηγία του κόμματός του,της ΕΡΕ, σε τριμελή επιτροπή από τους Παν. Κανελλόπουλο,Παν. Παπαληγούρα και Κων. Ροδόπουλο. Πάντως δεν παραιτείται ακόμα από την ενεργό πολιτική δραστηριότητα.. Στις 28 Σεπτεμβρίου επιστρέφει και διευθύνει προσωπικά την προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές που θα γίνουν στις 3 Νοεμβρίου. Το διάστημα από την ημέρα της παραίτησης της κυβέρνησης Καραμανλή (9 Ιουνίου 1963) μέχρι την αναγκαστική, λόγω παραιτήσεως, διεξαγωγή των εκλογών, είναι πολύ μεγάλο. Πρέπει να μαγειρευτεί νέος εκλογικός νόμος. Που θα τον φκιάξει ένας παλατιανός, ο Πα. Πιπινέλης. Που σχηματίζει κυβέρνηση κατ' εντολή του βασιλιά, δηλαδή της βασίλισσας, και παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης χάρη στην ΕΡΕ, της οποίας ο αρχηγός, ωστόσο, έχει εκδιωχτεί από τη βασίλισσα. Η οποία φαίνεται να επικρατεί απολύτως. Και τον Καραμανλή διώχνει, και τον Πιπινέλη διορίζε...

  . ..Πήρε τη μαγκούρα του, πετάχτηκε έξω. Γλυκιά η νύχτα, ήσυχη, όπως όλες οι νύχτες που έρχουνται ύστερα από τους πολέμους και τις σφαγές των ανθρώπων. Τ’ άστρα είχαν χαμηλώσει απόψε, έτσι φάνηκε του παπα-Γιάνναρου, κρέμουνταν σαν καντήλια στο μαύρον αέρα του Θεού. «Ας είναι καλά ο ύπνος», συλλογίστηκε ο παπα-Γιάνναρος, «μας φέρνει ό,τι ο ξύπνος μας αρνιέται.» Στην καρδιά του παπα-Γιάνναρου ξαφνικά γλυκό αγεράκι είχε φυσήξει, το μέλι του ονείρου στάλαζε ακόμα στο σπλάχνο του. Να ‘ταν, λέει, αλήθεια αυτό που νειρεύτηκε, να ‘ταν, λέει, τέτοια η Δευτέρα Παρουσία! Έλεος, έλεος, όχι δικαιοσύνη! Δεν αντέχει ο κακομοίρης ο άνθρωπος στη δικαιοσύνη· αδύναμος είναι, καλή πολύ και νόστιμη του φαίνεται η αμαρτία, κι οι εντολές του Θεού βαριές· καλή ‘ναι η δικαιοσύνη, μα για τους αγγέλους· ο άνθρωπος ο κακομοίρης δεν αντέχει, θέλει έλεος… Μπήκε στο περιαύλι της εκκλησίας, σα να του φάνηκε πως από κει είχε ακουστεί το αγκομαχητό του ανθρώπου. Δρασκέλισε παλιούς τάφους, εδώ, στο περιαύλι, θάβου...

  ΟΙ ΜΗΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΜΕ ΜΟΝΕΣ Κάποτε ένα παιδί δεν μεγάλωνε μόνο μέσα στην αγκαλιά μιας μάνας. Μεγάλωνε μέσα σε μια ολόκληρη κοινότητα σωμάτων, βλεμμάτων και φωνών. Υπήρχαν γιαγιάδες που νανούριζαν χωρίς να είναι «υπεύθυνες». Γείτονες που ήξεραν το όνομα του παιδιού πριν μάθει το ίδιο να το προφέρει. Θείοι, φίλοι, αυλές, μυρωδιές από κουζίνες, γυναίκες που κρατούσαν λίγο το παιδί για να μπορέσει η μάνα να ανασάνει. Η μητρότητα τότε δεν ήταν ατομικό επίτευγμα. Ήταν μια μορφή συλλογικής φροντίδας. Το παιδί ανήκε κάπως σε όλους. Ήταν εκεί οι "κοινωνικοί γονείς" και τα 'κοινωνικά αδέλφια" του, όπως λέει ο Murray Bookchin. Και γι’ αυτό η μάνα δεν ήταν μόνη απέναντι στην εξάντληση, στον φόβο, στην αγρύπνια. Σήμερα ζητάμε συχνά από μία μόνο γυναίκα να γίνει τα πάντα. Μάνα. Σύντροφος. Εργαζόμενη. Ψυχολόγος. Παιδαγωγός. Διαρκώς διαθέσιμη. Διαρκώς τρυφερή. Διαρκώς λειτουργική. Σταθερός απορροφητήρας των συναισθηματικών κραδασμών ενός ολόκληρου συστήματος. Ένα αμορτισέρ για έν...

  «Σε μια γιορτή, ένας Άγγλος –υποτίθεται– διανοούμενος με ρώτησε γιατί γράφω για τη δυστυχία. Λες και κάνω κάτι διεστραμμένο! Ζήτησε να μάθει αν ο πατέρας μου με είχε χτυπήσει ή αν η μητέρα μου το είχε σκάσει από το σπίτι μας ‘‘χαρίζοντάς’’ μου μια δυστυχισμένη παιδική ηλικία. Του απάντησα αρνητικά, πως είχα ζήσει πολύ χαρούμενα παιδικά χρόνια. Τότε πίστεψε πως ήμουν ακόμα πιο διεστραμμένος. Έφυγα από τη γιορτή το συντομότερο δυνατό και μπήκα σε ένα ταξί. Στο γυάλινο χώρισμα ανάμεσα σε εμένα και τον οδηγό υπήρχαν τρεις ταμπέλες: η μία ζητούσε μια βοήθεια για τους τυφλούς, η άλλη μια βοήθεια για τα ορφανά και η τρίτη μια ανακούφιση για τους πρόσφυγες του πολέμου. Δεν χρειάζεται να αναζητά κάποιος τη δυστυχία. Ακούς τα ουρλιαχτά της ακόμα και στα ταξί του Λονδίνου». Πηγή : Andro.gr [  https://www.andro.gr/kentrika-themata/samuel-beckett-grapste-gia-to-xaos-tou-sygxronou-kosmou/  ]

Πρωτοκόλλησέ την, στοιχειοθέτησέ την και φακέλλωσέ την και συσχέτισέ την, πιστοχρέωσέ την, κάτσε διάβασέ την και μελέτησέ την, πολυπρόσεξέ την, πολυεξέτασέ την κι ύστερα αφησέ την κι απαράτησέ την κι αναζήτησέ την. Γράψε, στούπωσέ την, ράψε, ξήλωσέ την, μονογράφησέ την, προσυπόγραψέ την, ήτοι μ’ ένα λόγο: διενέργησέ την, καθαρόγραψέ την και παράπεμψέ την κι επανάφερέ την, ή διαβίβασέ την, ή ανακοίνωσέ την με τα «κατωτέρω» (ό,τι ξέρεις, ξέρω) με τα «περαιτέρω» μ’ όλα τα «λαμβάνω» κι «επαναλαμβάνω» (δεν καταλαμβάνω) μ’όλα τα «ερευνήσας» και τα «αναδιφήσας» (φτου κι απ’ την αρχή σας) Και δεν τ΄ανευρίσκω, και τα «υπομιμνήσκω» Μ’όλα τα «αναφέρω» μ΄όλας τας τιμάς Για τα «περαιτέρω» για τα «καθ΄υμάς» (η μικρή ιστορία μιας αναφοράς)

  Να γνωρίζεις και να μην γνωρίζεις, να έχεις συνείδηση της απόλυτης αλήθειας ενώ λες προσεκτικά κατασκευασμένα ψέματα, να κρατάς ταυτόχρονα δύο απόψεις που ακυρώνονται, γνωρίζοντας ότι είναι αντιφατικές και πιστεύοντας και στις δύο, να χρησιμοποιείς τη λογική ενάντια στη λογική, να αποκηρύτττεις την ηθική ενώ την διεκδικείς, να πιστεύεις ότι η δημοκρατία ήταν αδύνατη και ότι το Κόμμα ήταν ο θεματοφύλακας της δημοκρατίας, να ξεχνάς ό, τι ήταν απαραίτητο για να ξεχάσεις, στη συνέχεια να το ξαναπάρεις στη μνήμη τη στιγμή που χρειαζόταν, και στη συνέχεια να το ξεχάσεις αμέσως και πάλι, και πάνω απ όλα, να εφαρμόσεις την ίδια διαδικασία στην ίδια τη διαδικασία αυτή ήταν η έσχατη λεπτότητα: συνειδητά να προκαλείς την ασυνειδητότητα, και μετά, για άλλη μια φορά, ακόμα, να σκεφτείς την πράξη της διπλής χρήσης ".