VIA NEGATIVA

  Εμπρός παιδιά της Πατρίδας Η μέρα της δόξας έφθασε Ενάντια της τυραννίας μας Το ματωμένο λάβαρο υψώθηκε Ακούστε τον ήχο στα λιβάδια Το ουρλιαχτό αυτών των φοβερών στρατιωτών Έρχονται ανάμεσά μας Να κόψουν τους λαιμούς των γιων και των συζύγων σας. Στα όπλα πολίτες Σχηματίστε τα τάγματά σας Προελάστε, προελάστε Αφήστε το μολυσμένο αίμα Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας Ιερή αγάπη για την Πατρίδα Οδήγησε και στήριξε τα εκδικητικά μας όπλα. Ελευθερία, λατρευτή Ελευθερία Μπες στον αγώνα με τους υπερασπιστές σου Κάτω από τις σημαίες μας, άσε τη νίκη να σπεύσει σε σένα, ρωμαλέα δύναμη Έτσι ώστε στο θάνατο οι εχθροί σου Να δουν το θρίαμβό σου και τη δόξα μας. Στα όπλα πολίτες Σχηματίστε τα τάγματά σας Προελάστε, προελάστε Αφήστε το μολυσμένο αίμα Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας

  Κουρελιασμένοι απ’ τ’ αγριεμένα κύματα πεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρός στο σκοτεινό θάλαμο της γης με ισκιωμένο το μυαλό απ’ το ξέφρενο κυνηγητό της ασάλευτης πορείας των άστρων οι τελευταίοι απόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τους θυσία στην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών . Κι άνθρωποι δεν υπήρχανε. Κι ένα άσπρο χιόνι σιωπής σκέπασε οριστικά τις βυθισμένες πόλεις.

  Fog Say it with a ukulele «Πες της το μ’ ένα γιουκαλίλι…» γρινιάζει κάποιος φωνογράφος· πες μου τί να της πω, Χριστέ μου, τώρα συνήθισα μονάχος. 5 Με φυσαρμόνικες που σφίγγουν φτωχοί μη βρέξει και μη στάξει όλο και κράζουν τους αγγέλους κι είναι οι αγγέλοι τους μαράζι. Κι οι αγγέλοι ανοίξαν τα φτερά τους 10 μα χάμω χνότισαν ομίχλες δόξα σοι ο θεός, αλλιώς θα πιάναν τις φτωχιές μας ψυχές σαν τσίχλες. Κι είναι η ζωή ψυχρή ψαρίσια — Έτσι ζεις; — Ναι! Τί θες να κάνω· 15 τόσοι και τόσοι είναι οι πνιμένοι κάτω στης θάλασσας τον πάτο. Τα δέντρα μοιάζουν με κοράλλια που κάπου ξέχασαν το χρώμα τα κάρα μοιάζουν με καράβια 20 που βούλιαξαν και μείναν μόνα… «Πες της το μ’ ένα γιουκαλίλι…» Λόγια για λόγια, κι άλλα λόγια; Αγάπη, πού ’ναι η εκκλησιά σου βαρέθηκα πια στα μετόχια. 25 Α! να ’ταν η ζωή μας ίσια πώς θα την παίρναμε κατόπι μ’ αλλιώς η μοίρα το βουλήθη πρέπει να στρίψεις σε μια κόχη. Και ποιά είν’ η κόχη; Ποιός την ξέρει; 30 Τα φώτα φέγγουνε τα φώτα άχνα! δε μας μιλούν οι πάχνες κι έ...

  Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους. Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε· κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό. Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας — σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

σύνθημα- λογοπαίγνιο των εξεγερμένων μαθητών :ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΘΝΙΚΟ ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΟ ( baccalauréat ) ΟΧΙ ΜΑΤ ( Brigade Anti-Criminalité)  Στους νέους σε ηλικία ανθρώπους, η συναισθηματική στράτευση είναι αναγκαία προϋπόθεση, όπως πιστεύει ο Λούκατς. Δεν μπορείς να ζητάς από τους νέους πρώτα να κατανοήσουν τους νόμους της Ιστορίας κι ύστερα να δουλέψουν για την Ιστορία. Διότι, απλούστατα, ο ακτιβισμός είναι ίδιον της νεότητας. Άλλωστε, η ηλικία δεν επιτρέπει στους νεαρούς επαναστάτες να έχουν πλήρη, σωστή και υπεύθυνη θεωρητική ενημέρωση. Αυτή, θα έρθει με την ηλικία – αν έρθει. Γιατί, όπως είδαμε, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έρχεται, και οι παλιοί αγωνιστές παραμένουν νεολαίοι έως θανάτου.   Αν όλα τα μέλη των νεολαιών των αριστερών κομμάτων παρέμεναν αριστερά μεγαλώνοντας, το πρόβλημα της κατάληψης της εξουσίας από την Αριστερά θα είχε λυθεί προ πολλού   Ένας ανενεργός και αναγκαστικά χειμαζόμενος επαναστάτης, είναι ένα πρόσωπο τραγικό: ο χωρίς επανάσταση επαναστάτης...

  Θανάσης Βαλτινός   Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται Το αυτοτελές απόσπασμα που ακολουθεί προέρχεται από το βιβλίο Συναξάρι  Αντρέα Κορδοπάτη (Βιβλίο πρώτο: Αμερική) , όπου ο Θ. Βαλτινός καταγράφει  περιστατικά από την περιπετειώδη ζωή του ήρωά του, μετανάστη στην Αμερική,  στις αρχές του 20ού αιώνα. Στο συγκεκριμένο τμήμα παρουσιάζονται οι συνθήκες  που ωθούσαν στον ξενιτεμό και οι μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπιζαν όσοι  ήθελαν να μεταναστεύσουν. O συγγραφέας μάς μεταφέρει στο κλίμα της εποχής με  την απλότητα της περιγραφής και της γλώσσας του, κυρίως όμως με τη φυσικότητα  και τον καθημερινό τόνο που δίνει στο κείμενό του.   Το 903 αποφάσισα κι εγώ να ξενιτευτώ. Σηκώθηκα μιαν αυγή, στις δεκαπέντε Μαρτίου, ημέρα Παρασκευή, πήρα  οχτακόσιες δραχμές, και αξημέρωτα πέρναγα το Νούδ...