Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σαν Σήμερα (31/5/1957): Δολοφονείται ο Στρατηγός Σαράφης στον Άλιμο (αναδημοσίευση από alimosonline.gr)

 



Πόσοι από εμάς άραγε - περνώντας την παραλιακή στο ύψος των Λουτρών Αλίμου- ξέρουμε για ποιόν έχει στηθεί το άγαλμα που βρίσκεται εκεί;

Τα αποκαλυπτήρια του έφιππου ανδριάντα  του Στρατηγού Στέφανου Σαράφη, έγιναν τον Ιούνιο του 2001 επί δημαρχείας Αλέκου Αλούκου, στο σημείο όπου είχε σκοτωθεί. Γεννημένος στα Τρίκαλα το 1890, ο στρατηγός Σαράφης, εισήλθε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του και μπήκε στην Σχολή Αξιωματικών. Συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μάχη του Σαρανταπόρου, στην Μικρασιατική Εκστρατεία κ.α

Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο βενιζελικό στρατιωτικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 και μετά την αποτυχία του κινήματος συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά. Τελικά του δόθηκε αμνηστία. Στην συνέχεια, στην μεταξική δικτατορία συνελήφθη ξανά και εκτοπίστηκε στη Μήλο. 

Το 1943  προσχώρησε στον ΕΛΑΣ και ανέλαβε ηγετικά καθήκοντα. Μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας συνελήφθη πάλι και εκτοπίστηκε στη Σέριφο, τη Μακρόνησο και τον Αη Στράτη. Το 1952 εκλέχτηκε στην Διοικούσα Επιτροπή της ΕΔΑ και το 1956 εξελέγη βουλευτής της. Πολέμησε με εθνική περηφάνια και αδιαλλαξία την ξενοκρατία. 

Στις 31 Μάϊου 1957 έχασε την ζωή του σε ένα περίεργο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, που πολλοί το χαρακτήρισαν ως στοχευμένη δολοφονία. Στις δύο παρά είκοσι το μεσημέρι εκείνης της Παρασκευής, ο στρατηγός Σαράφης και η σύζυγός του Μάριον (1913-1999), η οποία ήταν αρχαιολόγος, διέσχιζαν την λεωφόρο Ποσειδώνος στο ύψος του Αλίμου.Το σπίτι τους ήταν στην οδό Σαράφη 6 (το μικρό δρομάκι που βρίσκεται απέναντι από τα Λουτρά Αλίμου) για να πάνε για μπάνιο.  Μία ανοικτή Buick convertible και οδηγό τον Ιταλοαμερικανό υποσμηνία Μάριο Μουζάλι, ο οποίος υπηρετούσε στην Αμερικανική Βάση του Ελληνικού, έτρεχε στην παραλιακή με ιλιγγιώδη ταχύτητα με κατεύθυνση προς Αθήνα. Το ζεύγος Σαράφη δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Η Buick τους χτύπησε αφήνοντάς τους αιμόφυρτους στην άσφαλτο. Ο Στρατηγός ξεψύχησε λίγη ώρα αργότερα στην Κλινική  «Κυανούς Σταυρός» και η σύζυγός του τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά επέζησε.

Ο θάνατος του Στρατηγού Σαράφη δημιούργησε εκείνη την εποχή ποικίλα ερωτηματικά για τα πραγματικά του αίτια, μιας που η Ελλάδα τότε βρισκόταν σε μία ιδιόρρυθμη  πολιτική κατάσταση. Είχαν περάσει δέκα χρόνια από την εφαρμογή του «δόγματος Τρούμαν» με το οποίο είχε εγκαθιδρυθεί η αμερικανική παρουσία στην εσωτερική «σκηνή» της χώρας.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι/ Σχεδίασμα Β - Διοινύσιος Σολωμός

  Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει· Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι’ η μάνα το ζηλεύει. Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει· Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει: «Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ έχω γω στο χέρι; Οπού συ μού γινες βαρύ κι’ ο Αγαρηνός το ξέρει.

Η φυγή του Καραμανλή - Βασίλης Ραφαηλίδης (ΙΣΤΟΡΙΑ -κωμικοτραγική- ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974

  Στις 18 Ιουνίου 1963, εννιά μόλις μέρες μετά την παραίτησή του, ο Καραμανλής φεύγει για τη Ζυρίχη για λόγους προσωπικούς, αφού μεταβίβασε την αρχηγία του κόμματός του,της ΕΡΕ, σε τριμελή επιτροπή από τους Παν. Κανελλόπουλο,Παν. Παπαληγούρα και Κων. Ροδόπουλο. Πάντως δεν παραιτείται ακόμα από την ενεργό πολιτική δραστηριότητα.. Στις 28 Σεπτεμβρίου επιστρέφει και διευθύνει προσωπικά την προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές που θα γίνουν στις 3 Νοεμβρίου. Το διάστημα από την ημέρα της παραίτησης της κυβέρνησης Καραμανλή (9 Ιουνίου 1963) μέχρι την αναγκαστική, λόγω παραιτήσεως, διεξαγωγή των εκλογών, είναι πολύ μεγάλο. Πρέπει να μαγειρευτεί νέος εκλογικός νόμος. Που θα τον φκιάξει ένας παλατιανός, ο Πα. Πιπινέλης. Που σχηματίζει κυβέρνηση κατ' εντολή του βασιλιά, δηλαδή της βασίλισσας, και παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης χάρη στην ΕΡΕ, της οποίας ο αρχηγός, ωστόσο, έχει εκδιωχτεί από τη βασίλισσα. Η οποία φαίνεται να επικρατεί απολύτως. Και τον Καραμανλή διώχνει, και τον Πιπινέλη διορίζε...

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ -Αντώνης Ανδρουλιδάκης

"Ποτέ δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ΄τα σπίτια τους. Tριγυρίζουν εκεί. Mπλέκονται στα φουστάνια της μητέρας τους, την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΪ κι ακούει το νερό να κοχλάζει..." έχει απαντήσει η ποίηση. Όμως, οι γονείς, οι νεκροί γονείς, οι νεκροί παππούδες και γιαγιάδες, οι νεκροί μας πρόγονοι, που πάνε όταν φεύγουν; Τριγυρίζουν κι' αυτοί στο σπίτι; Μας μαλώνουν ακόμη για τις απροσεξίες μας; Θυμώνουν ακόμη με τις σκανταλιές μας; Διορθώνουν με σβηστήρια τις μουντζαλιές στα τετράδια μας ή μας καθησυχάζουν στα ζόρια μας; Οι νεκροί γονείς συνεχίζουν να υπάρχουν κάπου εντός μας, μάλλον για να μπορούμε ακόμη να απευθύνουμε εκείνη την πρωταρχική έκκληση "αγαπημένη μου μαμά αποδέξου με σαν παιδί σου!", "αγαπημένε μου μπαμπά αποδέξου με σαν παιδί σου!". "αγαπημένοι μου πρόγονοι δεχτείτε με σαν συνεχιστή της κληρονομιάς σας!". Οι νεκροί γονείς, οι νεκροί μας πρόγονοι, δεν πάνε πουθενά και περιμένουν κάπου μέσα μας αυτή την απάντηση: "είσαι...