VIA NEGATIVA

  ...Ο Ένγκελς παρατηρεί πως σε τελευταία ανάλυση η βαθύτερη αιτία του Πελοποννησιακού πολέμου και η ήττα της Αθήνας υπήρξε η δουλεία, που "πρόγραφε την εργασία" των ελευθέρων πολιτών της Αθήνας. Κατά συνέπεια, παρά τα μέτρα παρεμβατισμού στην ελεύθερη οικονομία, δεν ήταν δυνατόν να αποφευχθεί η εξαθλίωση μερίδας του πληθυσμού, πράγμα που με τη σειρά του οδηγούσε στον παράτολμο συχνά επεκτατισμό του κράτους, για να επιτελεί με αυτόν τον τρόπο την οικονομική του λειτουργία (π.χ. να βρίσκει νέα εδάφη και να εγκαθιστά σ' αυτά σαν άποικους ¨κληρούχους" ακτήμονες πολίτες, να κατακτά νέες αγορές για το εμπόριο και τη βιοτεχνία, να ασκεί δουλεμπόριο με τους αιχμαλώτους κ.ο.κ). Αυτό έγινε αιτία για την οριστική -από ένα σημείο και μετά- στροφή από το δρόμο της εσωτερικής ανάπτυξης, στο δρόμο του επεκτατισμού. Η στροφή αυτή συνδέεται με την πολιτική επικράτηση των ριζοσπαστικών στοιχείων. Ο Τζορτζ Τόμσον παρατηρεί: " Οι κατώτερες τάξεις χρησιμοποιούσαν τα νεο-αποκτηθέντα...

Τελετή ίδρυσης της νεολαίας Λαμπράκη – Πηγή mikistheodorakis.gr Ιδρύ εται η Νεολαία Λαμπράκη με πρόεδρο τον Θεοδωράκη Η Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη γεννήθηκε από την συγχώνευση της Δημοκρατικής Κίνησης Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης και της Νεολαίας της ΕΔΑ, τον Ιούνιο του 1963. Ήταν μία κραυγή απόγνωσης ενάντια στον πολιτικό αυταρχισμό, υπό την ανοχή του οποίου είχε δολοφονηθεί ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Ήταν 8 Ιουνίου 1963, όταν μια ομάδα είκοσι ανθρώπων, διανοούμενοι, επιστήμονες, φοιτητές, εργάτες, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, που στο κέντρο της έχει τον Μίκη Θεοδωράκη υπογράφει την ιδρυτική διακήρυξη της Δημοκρατικής Κίνησης Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης που θα μετεξελιχθεί στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη. Ανάμεσά τους είναι οι Αντώνης Ποντικάκης, Μίνως Αργυράκης, Αλέκος Ἀλεξανδράκης, Μήτσος Λυγίζος, Βάσω Κατράκη, Νότης Περγιάλης,  Μέντης Μποσταντζόγλου, Γιώργος Χαραλαμπίδης, οι συγγραφείς Φαίδρος Μπάρλας, Νίκος Τσεκούρας, Γιώργος Μανιάτης, Νίκος Κούνδουρος, Γεώργιος Θάνος Νίκος Γεωργόπουλος, ...

  Διά του οριζοντίου ύψους..... « Μια φορά και έναν καιρό, πλάι σε ένα πανύψηλο υπερήφανο κυπαρίσσι, ζούσε μια ελάχιστη ταπεινή αγριάδα, που ζήλευε το μπόι του κυπαρισσιού κι ήθελε να το φτάσει, γι’ αυτό και τεντωνότανε αδιάκοπα στις μύτες των ριζών της, πασχίζοντας να σηκωθεί πιο πάνω από το χώμα. Μάταιη προσπάθεια και αρκετά οδυνηρή γιατί, κάθε φορά που έκανε αυτή τη γυμναστική, για μέρες μετά την πόναγε ανυπόφορα η μέση της.  Το κυπαρίσσι, που παρακολουθούσε αφ’ υψηλού τον αγώνα της αγριάδας, σειόταν και λυγιόταν καμαρωτό και της έλεγε υπεροπτικά, με προφορά σχεδόν εγγλέζικη, της Οξφόρδης:  “Δεν γνωρίζετε τι χάνετε αγαπητή μου αγριάδα, εκεί στην επιφάνεια του εδάφους όπου βρίσκεσθε. Δίχως να θέλω διόλου να υπερηφανευθώ, σας πληροφορώ ότι από την κορυφή μου έχω απεριόριστη θέα του κόσμου και θα ήταν ακόμα πιο απεριόριστη, θα έβλεπα ως τη Γουατεμάλα, αν κάποια αναιδή βουνά, γύρω τριγύρω, δεν την περιόριζαν.  Ωστόσο ευελπιστώ ή, μάλλον έχω τη βεβαιότητα ότι η βροχή θ...