VIA NEGATIVA

  Θανάσης Βαλτινός   Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται Το αυτοτελές απόσπασμα που ακολουθεί προέρχεται από το βιβλίο Συναξάρι  Αντρέα Κορδοπάτη (Βιβλίο πρώτο: Αμερική) , όπου ο Θ. Βαλτινός καταγράφει  περιστατικά από την περιπετειώδη ζωή του ήρωά του, μετανάστη στην Αμερική,  στις αρχές του 20ού αιώνα. Στο συγκεκριμένο τμήμα παρουσιάζονται οι συνθήκες  που ωθούσαν στον ξενιτεμό και οι μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπιζαν όσοι  ήθελαν να μεταναστεύσουν. O συγγραφέας μάς μεταφέρει στο κλίμα της εποχής με  την απλότητα της περιγραφής και της γλώσσας του, κυρίως όμως με τη φυσικότητα  και τον καθημερινό τόνο που δίνει στο κείμενό του.   Το 903 αποφάσισα κι εγώ να ξενιτευτώ. Σηκώθηκα μιαν αυγή, στις δεκαπέντε Μαρτίου, ημέρα Παρασκευή, πήρα  οχτακόσιες δραχμές, και αξημέρωτα πέρναγα το Νούδ...

    Άνθρωπε, σου λέει, εσύ είσαι το κέντρο της γης, έτσι; Και συ είσαι το κέντρο της γης. Μάλιστα. Από σένα ξεκινάει το βλέμμα και φτάνει μέχρι απάνω στα ακίνητα παγωμένα αστέρια, από σένα ξεκινάει η ακοή, που πιάνει το τραγούδι των φύλλων και τη μουσική τού Τσαϊκόφσκυ, από σένα ξεκινάνε οι πόθοι, ο φόβος τού αύριο, τα γενετήσια ένστικτα, η απληστία, το μίσος να καταστρέψεις, η λαχτάρα να δημιουργήσεις, ο αγώνας να διατηρηθείς, όλα από σένα, κι εδώ μέσα στο στήθος σου, δεξιότερα από την καρδιά, νιώθεις ένα τόσο δα πραματάκι, που είναι κάποιο πουλάκι από άνεμο και το λένε ψυχή, να θέλεις και να μη θέλεις, το πιστεύεις στο τέλος, ότι εσύ είσαι το κέντρο της δημιουργίας του Σύμπαντος και την ψωνίζεις, ότι είσαι σπουδαίος και μέγας, και το σκέφτεσαι μέσα σε κείνο το μυστήριο ραντάρ που λέγεται «υποσυνείδητο». – Ναι, ρε, εγώ είμαι. Μάλιστα, εγώ. Βεβαίως. Πώς; Τι; Σου ΄δωσε το χρυσό χάπι η θρησκεία, η όποια θρησκεία και να ΄ναι και γελάει μέσα της και σου κάνει απ΄ όξω της: – Τα βλέ...

  Αυτός ήταν ο καημός μου από παιδί. Μου το ’λεγε ο μακαρίτης ο μπαμπάς, γκρίνιαζε κι η δόλια η μάνα μου. -Εσύ, παιδί μου, δε θα βάλεις μυαλό ποτέ. Εσύ δε θα γίνεις άνθρωπος. Εσύ θα γίνεις γαϊδούρι. Και να δεις που τα ’χα όλα τα γνωρίσματα του γαϊδουριού. Φωνακλάς ήμουνα, ασήμαντος ήμουνα, αναίσθητος ήμουνα και το χειρότερο, πεισματάρης ήμουνα. Άλλου είδους πεισματάρης. Τίποτα δεν παραδεχόμουνα. Τράβαγε τα μαλλιά της η γριά. -Ντύσου να πας στην εκκλησία. -Δε θέλω. -Τι θα πει, δε θέλεις, βρε γαϊδούρι; Τι θα πει; Δεν είσαι χριστιανός εσύ; Δεν είσαι ορθόδοξος; Πήγαινα να της δώσω να καταλάβει: -Έστω. Είμαι χριστιανός. Ποιος μ’ έκανε όμως; -Ο νουνός σου. -Γιατί να με κάνει; Με ρώτησε; -Τι θα πει, σε ρώτησε; Έτσι γίνεται μ’ όλα τα παιδιά. -Ποιος το λέει; Εγώ ήθελα να ’μαι βουδιστής. Εγώ διάβασα τον Βούδα και μ’ αρέσει ο Βούδας. Κι αντί η ταυτότητά μου να γράφει Χ0 ήθελα να γράφει ΠουΒου. -Τι θα πει Που-Βου; -Πούρος Βουδιστής! -Τον κακό σου τον καιρό. ‘Ύστερα μου λέγανε για την καλή ανατ...