VIA NEGATIVA

  Κυριακή μεσημέρι κατεβαίνοντας την Καλλιδρομίου, στα αφτιά μου τρικλίζουν ερπύστριες τανκς, ενώ ριπές χαράζουν τον Νοέμβρη του ’73 σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά. Ο Δημήτρης Παπαχρήστου, κάθεται στο καφενείο στο τέλος του δρόμου. Γεμίζει τσίπουρο τα ποτήρια, χτυπάει το δικό του δύο φορές στο τραπέζι, το ίδιο κάνω κι εγώ. Τσουγκρίζουμε και γεμίζουμε ξανά. Η φωνή του Πολυτεχνείου, ο άνθρωπος που χάραξε για πάντα αυτές τις ημέρες, εμψυχώνοντας τον κόσμο που συνθλίβονταν στους δρόμους, φωνάζοντας: «Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Ελληνικέ λαέ, απόψε, εδώ και λίγη ώρα η Χούντα, η δικτατορία έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο. Η σκιά του στρατιωτικού νόμου έπαψε πια να είναι σκιά, είδαμε τα τανκς να κυκλοφορούν στο κέντρο της Αθήνας», στέκεται απέναντι μου. Τον κοιτάζω, «Πες μου μια ιστορία» του λέω «Μια ιστορία από εκείνες που οι άνθρωποι πεθαίνουν για ελευθερία». «Το Πολυτεχνείο...