VIA NEGATIVA

  Παραχωρήσεις και αμοιβαίες απογοητεύσεις. Ανείπωτα έμειναν λόγια αναγκαία να ειπωθούν. Ανείπωτα έπρεπε να μείνουν λόγια που ειπώθηκαν. Κάπως έτσι απομακρύνονται οι φίλκοι. Από την επίπονη ανταπόδοση υποχρέωσης στη διαψευσμένη προσδοκία συμπαράστασης μετ' επιστροφής. Μηνύματα στις γιορτές, ευγενικές αρνήσεις και αναβολές. Φωτοβολίδες τύψεων στην αμηχανία τυχαίων συναντήσεων φωτίζουν λάθη και παραλείψεις ώσπου σβήνουν στην αυτοδικαίωση. Οι φίλοι γίνονται φίλοι απόντες, ενίοτε αγνώμονες, συνεθέστερα φίλοι αδιάφοροι. Για αιτίες άγνωστες ή λόγους γνωστούς, πλην όμως ανομολόγητους. Από κούραση, πλήξη ή αδυναμία. Αθέλητα και συνάμα ηθελημένα. Οικύκλοι ολοκληρώνονται χωρία να χωρούν σε αριστοτελικά τετράγωνα. Θερινό απόγευμα ξενιτεμένο από το κυανό. Εξιχνιάζοντας παιδικές γραφές στα πλακάκια της πλατείας. Μισοσβησμένες ανορθογραφίες του χρόνου. Όπως οι περασμένες φιλίες.

  Κηδεία του Σωτήρη Πέτρουλα, 23 Ιουλίου 1965. Η διαδήλωση με το νεκρό έχει περάσει την Πύλη του Ανδριανού στη Λεωφόρο Αμαλίας και κατευθύνεται προς το Α’ νεκροταφείο. Το γεγονός πυροδοτεί την κοινωνική διαμαρτυρία και τη μαζική καταγγελία του βασιλικού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου και της Αποστασίας «Που πάμε, λοιπόν, με ένα πολίτευμα ραγισμένο, μ’ έναν πολιτικό κόσμο μειωμένο […];» (Γιώργος Θεοτοκάς, H Εθνική Κρίση, Aθήνα: Θεμέλιο, 1966, σ.23). Tα «Iουλιανά» γεγονότα του 1965 αποτελούν κορυφαίο ιστορικό γεγονός του σύγχρονου ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, και βασική καμπή στη μετεμφυλιακή ιστορία του. Οι εξελίξεις που πυροδότησαν, δεν επηρέασαν μόνον άμεσα τις τάσεις της προδικτατορικής πολιτικής σκηνής, στην πορεία προς την επιβολή της δικτατορίας (1965-1967), αλλά και, μακροπρόθεσμα, τη δομή του μεταπολιτευτικού πολιτικού καθεστώτος. Ωστόσο, παρά τη ιδιαίτερη σημασία τους δεν έχουν αποτελέσει, στην έκταση που αρμόζει, αντικείμενο θεωρητικής διερεύνησης. Αντίθετα, παραμένο...

  Τίποτα το περίεργο να βρίσκεις πτώματα στους δρόμους και τη θάλασσα της Θεσσαλονίκης αυτή την εποχή (εν. κατά τον εμφύλιο). Στην από παράδοση ελληνική πρωτεύουσα των πολιτικών δολοφονιών που ίσως γι' αυτό τη βαφτίσαμε συμπρωτεύουσα, ένα ακόμα πτώμα δεν είναι παρά ένα ακόμα πτώμα. Όμως το πράγμα αλλάζει όταν το πτώμα ανήκει σε Αμερικανό δημοσιογράφο που κυνηγάει μανιωδώς τη δημοσιογραφική επιτυχία. Όλοι οι σοβαροί δημοσιογράφοι όλου του κόσμου ονειρεύονται μια συνάντηση με τον αρχικαπετάνιο Μάρκο, ώστε να έχουν από πρώτο χέρι τις απόψεις του για μια υπόθεση που βρίσκεται καθημερινά στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων όλου του κόσμου, κι αυτό είναι που δεν θέλουν οι Αμερικανοί. Βέβαια ο Τζωρτζ Πολκ ήταν άνθρωπος προοδευτικός.Όχι πάντως κομμουνιστής, ούτε καν φιλοκομμουνιστής. Και πριν απ΄όλα ήταν ένας ευσυνείδητος δημοσιογράφος, που ήρθε στην Ελλάδα για να συναντήσει τον Μάρκο ως απεσταλμένος ενός αμερικανικού ραδιοφώνου και μιας αμερικανικής εφημερίδας. Μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα, τ...