Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Ένγκελς και ο μαρξιστής φιλόλογος Τζορτζ Ν. Τόμσον σχολιάζουν τα βαθύτερα αίτια του Πελοποννησιακού πολέμου.

 


...Ο Ένγκελς παρατηρεί πως σε τελευταία ανάλυση η βαθύτερη αιτία του Πελοποννησιακού πολέμου και η ήττα της Αθήνας υπήρξε η δουλεία, που "πρόγραφε την εργασία" των ελευθέρων πολιτών της Αθήνας. Κατά συνέπεια, παρά τα μέτρα παρεμβατισμού στην ελεύθερη οικονομία, δεν ήταν δυνατόν να αποφευχθεί η εξαθλίωση μερίδας του πληθυσμού, πράγμα που με τη σειρά του οδηγούσε στον παράτολμο συχνά επεκτατισμό του κράτους, για να επιτελεί με αυτόν τον τρόπο την οικονομική του λειτουργία (π.χ. να βρίσκει νέα εδάφη και να εγκαθιστά σ' αυτά σαν άποικους ¨κληρούχους" ακτήμονες πολίτες, να κατακτά νέες αγορές για το εμπόριο και τη βιοτεχνία, να ασκεί δουλεμπόριο με τους αιχμαλώτους κ.ο.κ). Αυτό έγινε αιτία για την οριστική -από ένα σημείο και μετά- στροφή από το δρόμο της εσωτερικής ανάπτυξης, στο δρόμο του επεκτατισμού. Η στροφή αυτή συνδέεται με την πολιτική επικράτηση των ριζοσπαστικών στοιχείων. Ο Τζορτζ Τόμσον παρατηρεί: " Οι κατώτερες τάξεις χρησιμοποιούσαν τα νεο-αποκτηθέντα πολιτικά τους δικαιώματα για να εκβιάζουν το κράτος να τους συντηρεί χωρίς να δουλεύουν διόλου. Οι πολίτες της Αθήνας γίνηκαν μια τάξη εισοδηματιών, που ζούσαν παρασιτικά από τη δουλειά των άλλων (ραντιέρηδες).Γύρω στο 430 π.Χ., πάνω από 20.000 πολίτες συντηρούνταν από τα έσοδα του κράτους, δηλ. από φόρους, δασμούς, εισφορές των υποτελών κ.λ.π., χωρίς να μετέχουν σε κάποια παραγωγική δραστηριότητα. Αυτές οι παροχές οδήγησαν σε μια σταθερή εισροή αγροτών στο άστυ και σταθερή διόγκωση των κρατικών αναγκών. Το κράτος μπορούσε να κρατηθεί πάνω στη βάση τούτη μόνον με την αδιάκοπη επέκταση. Έτσι μπήκε στο δρόμο που αναπόφευκτα οδηγεί σε πόλεμο. και συνήγοροι αυτής της πολιτικής ήταν οι προοδευτικοί δημοκράτες, που αντιπροσώπευαν εκείνους που αγωνίζονταν να διατηρήσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Με τα λόγια του μαρξιστή καθηγητή φιλολογίας Τζορτζ Τόμσον: " Για να κρατηθεί η λευτεριά στο εσωτερικό, έπρεπε να καταπνιγεί στο εξωτερικό! Η δημοκρατία είχε μεταβληθεί σε άρνηση της δημοκρατίας"

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι/ Σχεδίασμα Β - Διοινύσιος Σολωμός

  Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει· Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι’ η μάνα το ζηλεύει. Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει· Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει: «Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ έχω γω στο χέρι; Οπού συ μού γινες βαρύ κι’ ο Αγαρηνός το ξέρει.

Η φυγή του Καραμανλή - Βασίλης Ραφαηλίδης (ΙΣΤΟΡΙΑ -κωμικοτραγική- ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974

  Στις 18 Ιουνίου 1963, εννιά μόλις μέρες μετά την παραίτησή του, ο Καραμανλής φεύγει για τη Ζυρίχη για λόγους προσωπικούς, αφού μεταβίβασε την αρχηγία του κόμματός του,της ΕΡΕ, σε τριμελή επιτροπή από τους Παν. Κανελλόπουλο,Παν. Παπαληγούρα και Κων. Ροδόπουλο. Πάντως δεν παραιτείται ακόμα από την ενεργό πολιτική δραστηριότητα.. Στις 28 Σεπτεμβρίου επιστρέφει και διευθύνει προσωπικά την προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές που θα γίνουν στις 3 Νοεμβρίου. Το διάστημα από την ημέρα της παραίτησης της κυβέρνησης Καραμανλή (9 Ιουνίου 1963) μέχρι την αναγκαστική, λόγω παραιτήσεως, διεξαγωγή των εκλογών, είναι πολύ μεγάλο. Πρέπει να μαγειρευτεί νέος εκλογικός νόμος. Που θα τον φκιάξει ένας παλατιανός, ο Πα. Πιπινέλης. Που σχηματίζει κυβέρνηση κατ' εντολή του βασιλιά, δηλαδή της βασίλισσας, και παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης χάρη στην ΕΡΕ, της οποίας ο αρχηγός, ωστόσο, έχει εκδιωχτεί από τη βασίλισσα. Η οποία φαίνεται να επικρατεί απολύτως. Και τον Καραμανλή διώχνει, και τον Πιπινέλη διορίζε...

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ -Αντώνης Ανδρουλιδάκης

"Ποτέ δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ΄τα σπίτια τους. Tριγυρίζουν εκεί. Mπλέκονται στα φουστάνια της μητέρας τους, την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΪ κι ακούει το νερό να κοχλάζει..." έχει απαντήσει η ποίηση. Όμως, οι γονείς, οι νεκροί γονείς, οι νεκροί παππούδες και γιαγιάδες, οι νεκροί μας πρόγονοι, που πάνε όταν φεύγουν; Τριγυρίζουν κι' αυτοί στο σπίτι; Μας μαλώνουν ακόμη για τις απροσεξίες μας; Θυμώνουν ακόμη με τις σκανταλιές μας; Διορθώνουν με σβηστήρια τις μουντζαλιές στα τετράδια μας ή μας καθησυχάζουν στα ζόρια μας; Οι νεκροί γονείς συνεχίζουν να υπάρχουν κάπου εντός μας, μάλλον για να μπορούμε ακόμη να απευθύνουμε εκείνη την πρωταρχική έκκληση "αγαπημένη μου μαμά αποδέξου με σαν παιδί σου!", "αγαπημένε μου μπαμπά αποδέξου με σαν παιδί σου!". "αγαπημένοι μου πρόγονοι δεχτείτε με σαν συνεχιστή της κληρονομιάς σας!". Οι νεκροί γονείς, οι νεκροί μας πρόγονοι, δεν πάνε πουθενά και περιμένουν κάπου μέσα μας αυτή την απάντηση: "είσαι...