Αντί να φωνασκώ… -Μανόλης Αναγνωστάκης

 

Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαιΜε τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες—Μάντεις κακών και οραματιστές—Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου5Και σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα(Και δε μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια)Πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας.Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτειαΌμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα10Ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανεΣτον πράο ουρανό με διαφημίσειςΑιφνίδιων θανάτων κι αλλαξοπιστήσεων.Σε λίγο φτάσανε και τα μαντάτα πωςΚάηκαν όλα τα επίσημα αρχεία και βιβλιοθήκες15Οι βιτρίνες των νεωτερισμών και τα μουσείαΌλες οι ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεωνΚαι θανάτων —έτσι που πια δεν ήξερεΚανείς αν πέθανε ή αν ζούσε ακόμα—Όλα τα δούναι και λαβείν των μεσιτών20Από τους οίκους ανοχής τα βιβλιάρια των κοριτσιώνΤα πιεστήρια και τα γραφεία των εφημερίδων.Εξαίσια νύχτα τελεσίδικη και μόνηΟριστική (όχι καθόλου όπως οι λύσειςΣτα περιπετειώδη φιλμ). Τίποτα δεν πουλιόταν πια.         Έτσι λαφρύς και περιττός πήρα τους δρόμουςΒρήκα την Κλαίρη βγαίνονταςΑπ’ τη Συναγωγή κι αγκαλιασμένοιΚάτω απ’ τις αψίδες των κραυγών30Περάσαμε στην άλλη όχθη με τις τσέπεςΧωρίς πια χώματα, φωτογραφίες και τα παρόμοια. Τίποτα δεν πουλιόταν πια.