Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ -Διονύσιος Σολωμός

 

Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη,

κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα,και μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχουςανάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθυμισμένος.5Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,                                    χύνονται μες στην άβυσσο τη μοσχοβολισμένη,και παίρνουνε το μόσχο της, κι αφήνουν τη δροσιά τους,κι ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί, και κάνουν σαν αηδόνια.10Έξ’ αναβρύζει κι η ζωή σ’ γη, σ’ ουρανό, σε κύμα.Αλλά στης λίμνης το νερό, π’ ακίνητό ’ναι κι άσπρο,ακίνητ’ όπου κι αν ιδείς, και κάτασπρ’ ώς τον πάτο,με μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ’ η πεταλούδα,που ’χ’ ευωδίσει τσ’ ύπνους της μέσα στον άγριο κρίνο.15Αλαφροΐσκιωτε καλέ, γιά πες απόψε τί ’δες·νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!Χωρίς ποσώς γης, ουρανός και θάλασσα να πνένε,ουδ’ όσο κάν’ η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι,γύρου σε κάτι ατάραχο π’ ασπρίζει μες στη λίμνη,20μονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι,κι όμορφη βγαίνει κορασιά ντυμένη με το φως του.