Μια μέρα θα συναντηθούμε.
Μέσα στην ερημιά ενός άλλου, άγριου, κόσμου
στις παγωμένες νύχτες ενός χειμώνα δίχως τέλος
θα βρούμε πάλι τα μυστικά μονοπάτια.
Θ’ ανακαλύψουμε την ίδια αθώα φράση
για να μπορέσουμε να γνωριστούμε
όπως τότε που αγαπηθήκαμε για πρώτη φορά.
Τίποτα δεν θα θυμίζει εκείνη την ανεπανάληπτη Άνοιξη.
Όλα θα είναι κρύα εκεί κάτω.
Και τα δέντρα θα είναι εντελώς άγνωστα.
τα δέντρα και τα πουλιά
για να τραγουδήσουν μαζί μας το θρίαμβο της Αγάπης.
Όμως εμείς θα είμαστε ευτυχισμένοι που συναντηθήκαμε.
Κι αν υπάρχει κάπου ένα ρόδο, έτοιμο ν’ ανοίξει εκείνη την ώρα
θα ξεδιπλώσει τα πέταλά του και μέσα από έναν κόμπο δροσιά
θα μεταδώσει στον κόσμο το μήνυμα.
Και θ’ αγκαλιαστούμε πάλι
Κι αυτή τη φορά τίποτε δεν θα μπορέσει να μας χωρίσει.
Γιατί θα έχουμε διασχίσει όλη την πίκρα της απουσίας
θα έχουμε ζήσει τόσο μέσα στο φόβο
ώστε θα είμαστε άτρωτοι.
Θα έχουμε κιόλας γίνει δύο μικρά δίδυμα άστρα
που θα επιμένουν να λάμπουν στο μαύρο στερέωμα.
Από τη συλλογή: Το ημερολόγιο της αυριανής εξορίας, 1995
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου