Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Πτώση ενός δικτάτορα που τον έλεγαν Τσαουσέσκου

 

Γεννήθηκε σαν σήμερα 26 Γενάρη 2018 . Κατέρρευσε όταν κάποιος από τους 80.000 «οπαδούς» του στη κεντρική πλατεία Βουκουρεστίου φώναξε: Causescu g@miesai (σε ελεύθερη απόδοση)

https://youtu.be/wWIbCtz_Xwk

Η φωτογραφία δείχνει τον πάλαι ποτέ πανίσχυρο Ρουμάνο ηγέτη Νικολάε Τσαουσέσκου  στην τελευταία δημόσια ομιλία του να κοιτά άναυδος το πλήθος που με δική του εντολή είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία για να τον στηρίξει. Επιχειρούσε μια απέλπιδα προσπάθεια να μείνει γαντζωμένος στο υπό κατάρρευση καθεστώς του. Ήδη πολλά χρόνια πριν, είχε διαχωρίσει τη θέση του από το ΚΚΣΕ, φλέρταρε ανοιχτά με την καπιταλιστική Δύση, είχε χάσει κάθε επαφή με το λαό και τα προβλήματά του, είχε βουτηχτεί ο ίδιος, η οικογένειά του και οι «αυλικοί» του σε πλήθος σκανδάλων και κατάχρησης εξουσίας.

Ήταν 21 Δεκέμβρη του 1989 κι ο Τσαουσέσκου που βρισκόταν στην εξουσία από το 1965, έπαιζε το τελευταίο του χαρτί πιστεύοντας πως με μια στημένη μεγαλειώδη-καθώς έλπιζε- λαοσύναξη θα ανέστρεφε το κύμα αγανάκτησης απέναντι στον ίδιο και το καθεστώς του. Άλλωστε, είχε καλές σχέσεις με τη Δύση και δεν έβλεπε το λόγο που δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να είναι ισόβιος πρόεδρος της Ρουμανίας.

Αξίζει τον κόπο να δείτε μέσω του παραπάνω λινκ στο youtube πώς ο Τσαουσέσκου αντί να κάνει μια από τις συνηθισμένες ανιαρές ομιλίες του σε ένα στημένο ενθουσιώδες κοινό, έζησε ένα αναπάντεχο επικοινωνιακό Βατερλό που ήταν και η αρχή για την ταχύτατη κατάρρευσή του.

Βλέπουμε στο βίντεο τον ίδιο με τη σύζυγό του Έλενα, περιστοιχισμένους από υψηλόβαθμους αξιωματούχους και την προσωπική του ασφάλεια να καταφέρνει απλώς να ξεκινήσει την ομιλία του λέγοντας περίπου: «Θέλω να ευχαριστήσω τους διοργανωτές αυτής της μεγάλης εκδήλωσης στο Βουκουρέστι…». Κάπου εκεί ακούγεται ένα «κράξιμο» από κάποιον στην πλατεία. Και στη στιγμή, σαν άγρια πυρκαγιά, η συγκεκριμένη φράση αποδοκιμασίας απλώνεται κι ακούγεται στεντόρεια από ένα τεράστιο πλήθος.  Ο Τσαουσέσκου, όντας σε ζωντανή αναμετάδοση από τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ΜΜΕ που έλεγχε απόλυτα, φαίνεται να χάνει τα λόγια του, να λέει «Σκάσε εσύ» στη σύζυγό του που προσπαθεί να  επιβάλλει την ησυχία και να ψελλίζει αλλεπάλληλα «Αλό, αλό» και συντροφικές παρακλήσεις αλλά εις μάτην…

Να τιμήσουμε, λοιπόν τη γέννηση του Νικολάε και να αναλογιστούμε πόσο γρήγορα μπορεί κάποιος που θεωρεί εαυτόν λαοπρόβλητο ηγεμόνα , μπορεί από ένα απλό σύνθημα να βρεθεί «γυμνός» από εξουσίες και στηρίγματα και στη δημόσια χλεύη και απαξίωση.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι/ Σχεδίασμα Β - Διοινύσιος Σολωμός

  Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει· Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι’ η μάνα το ζηλεύει. Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει· Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει: «Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ έχω γω στο χέρι; Οπού συ μού γινες βαρύ κι’ ο Αγαρηνός το ξέρει.

Η φυγή του Καραμανλή - Βασίλης Ραφαηλίδης (ΙΣΤΟΡΙΑ -κωμικοτραγική- ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974

  Στις 18 Ιουνίου 1963, εννιά μόλις μέρες μετά την παραίτησή του, ο Καραμανλής φεύγει για τη Ζυρίχη για λόγους προσωπικούς, αφού μεταβίβασε την αρχηγία του κόμματός του,της ΕΡΕ, σε τριμελή επιτροπή από τους Παν. Κανελλόπουλο,Παν. Παπαληγούρα και Κων. Ροδόπουλο. Πάντως δεν παραιτείται ακόμα από την ενεργό πολιτική δραστηριότητα.. Στις 28 Σεπτεμβρίου επιστρέφει και διευθύνει προσωπικά την προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές που θα γίνουν στις 3 Νοεμβρίου. Το διάστημα από την ημέρα της παραίτησης της κυβέρνησης Καραμανλή (9 Ιουνίου 1963) μέχρι την αναγκαστική, λόγω παραιτήσεως, διεξαγωγή των εκλογών, είναι πολύ μεγάλο. Πρέπει να μαγειρευτεί νέος εκλογικός νόμος. Που θα τον φκιάξει ένας παλατιανός, ο Πα. Πιπινέλης. Που σχηματίζει κυβέρνηση κατ' εντολή του βασιλιά, δηλαδή της βασίλισσας, και παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης χάρη στην ΕΡΕ, της οποίας ο αρχηγός, ωστόσο, έχει εκδιωχτεί από τη βασίλισσα. Η οποία φαίνεται να επικρατεί απολύτως. Και τον Καραμανλή διώχνει, και τον Πιπινέλη διορίζε...

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ -Αντώνης Ανδρουλιδάκης

"Ποτέ δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ΄τα σπίτια τους. Tριγυρίζουν εκεί. Mπλέκονται στα φουστάνια της μητέρας τους, την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΪ κι ακούει το νερό να κοχλάζει..." έχει απαντήσει η ποίηση. Όμως, οι γονείς, οι νεκροί γονείς, οι νεκροί παππούδες και γιαγιάδες, οι νεκροί μας πρόγονοι, που πάνε όταν φεύγουν; Τριγυρίζουν κι' αυτοί στο σπίτι; Μας μαλώνουν ακόμη για τις απροσεξίες μας; Θυμώνουν ακόμη με τις σκανταλιές μας; Διορθώνουν με σβηστήρια τις μουντζαλιές στα τετράδια μας ή μας καθησυχάζουν στα ζόρια μας; Οι νεκροί γονείς συνεχίζουν να υπάρχουν κάπου εντός μας, μάλλον για να μπορούμε ακόμη να απευθύνουμε εκείνη την πρωταρχική έκκληση "αγαπημένη μου μαμά αποδέξου με σαν παιδί σου!", "αγαπημένε μου μπαμπά αποδέξου με σαν παιδί σου!". "αγαπημένοι μου πρόγονοι δεχτείτε με σαν συνεχιστή της κληρονομιάς σας!". Οι νεκροί γονείς, οι νεκροί μας πρόγονοι, δεν πάνε πουθενά και περιμένουν κάπου μέσα μας αυτή την απάντηση: "είσαι...