Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Πτώση ενός δικτάτορα που τον έλεγαν Τσαουσέσκου

 

Γεννήθηκε σαν σήμερα 26 Γενάρη 2018 . Κατέρρευσε όταν κάποιος από τους 80.000 «οπαδούς» του στη κεντρική πλατεία Βουκουρεστίου φώναξε: Causescu g@miesai (σε ελεύθερη απόδοση)

https://youtu.be/wWIbCtz_Xwk

Η φωτογραφία δείχνει τον πάλαι ποτέ πανίσχυρο Ρουμάνο ηγέτη Νικολάε Τσαουσέσκου  στην τελευταία δημόσια ομιλία του να κοιτά άναυδος το πλήθος που με δική του εντολή είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία για να τον στηρίξει. Επιχειρούσε μια απέλπιδα προσπάθεια να μείνει γαντζωμένος στο υπό κατάρρευση καθεστώς του. Ήδη πολλά χρόνια πριν, είχε διαχωρίσει τη θέση του από το ΚΚΣΕ, φλέρταρε ανοιχτά με την καπιταλιστική Δύση, είχε χάσει κάθε επαφή με το λαό και τα προβλήματά του, είχε βουτηχτεί ο ίδιος, η οικογένειά του και οι «αυλικοί» του σε πλήθος σκανδάλων και κατάχρησης εξουσίας.

Ήταν 21 Δεκέμβρη του 1989 κι ο Τσαουσέσκου που βρισκόταν στην εξουσία από το 1965, έπαιζε το τελευταίο του χαρτί πιστεύοντας πως με μια στημένη μεγαλειώδη-καθώς έλπιζε- λαοσύναξη θα ανέστρεφε το κύμα αγανάκτησης απέναντι στον ίδιο και το καθεστώς του. Άλλωστε, είχε καλές σχέσεις με τη Δύση και δεν έβλεπε το λόγο που δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να είναι ισόβιος πρόεδρος της Ρουμανίας.

Αξίζει τον κόπο να δείτε μέσω του παραπάνω λινκ στο youtube πώς ο Τσαουσέσκου αντί να κάνει μια από τις συνηθισμένες ανιαρές ομιλίες του σε ένα στημένο ενθουσιώδες κοινό, έζησε ένα αναπάντεχο επικοινωνιακό Βατερλό που ήταν και η αρχή για την ταχύτατη κατάρρευσή του.

Βλέπουμε στο βίντεο τον ίδιο με τη σύζυγό του Έλενα, περιστοιχισμένους από υψηλόβαθμους αξιωματούχους και την προσωπική του ασφάλεια να καταφέρνει απλώς να ξεκινήσει την ομιλία του λέγοντας περίπου: «Θέλω να ευχαριστήσω τους διοργανωτές αυτής της μεγάλης εκδήλωσης στο Βουκουρέστι…». Κάπου εκεί ακούγεται ένα «κράξιμο» από κάποιον στην πλατεία. Και στη στιγμή, σαν άγρια πυρκαγιά, η συγκεκριμένη φράση αποδοκιμασίας απλώνεται κι ακούγεται στεντόρεια από ένα τεράστιο πλήθος.  Ο Τσαουσέσκου, όντας σε ζωντανή αναμετάδοση από τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ΜΜΕ που έλεγχε απόλυτα, φαίνεται να χάνει τα λόγια του, να λέει «Σκάσε εσύ» στη σύζυγό του που προσπαθεί να  επιβάλλει την ησυχία και να ψελλίζει αλλεπάλληλα «Αλό, αλό» και συντροφικές παρακλήσεις αλλά εις μάτην…

Να τιμήσουμε, λοιπόν τη γέννηση του Νικολάε και να αναλογιστούμε πόσο γρήγορα μπορεί κάποιος που θεωρεί εαυτόν λαοπρόβλητο ηγεμόνα , μπορεί από ένα απλό σύνθημα να βρεθεί «γυμνός» από εξουσίες και στηρίγματα και στη δημόσια χλεύη και απαξίωση.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι/ Σχεδίασμα Β - Διοινύσιος Σολωμός

  Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει· Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι’ η μάνα το ζηλεύει. Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει· Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει: «Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ έχω γω στο χέρι; Οπού συ μού γινες βαρύ κι’ ο Αγαρηνός το ξέρει.

Η φυγή του Καραμανλή - Βασίλης Ραφαηλίδης (ΙΣΤΟΡΙΑ -κωμικοτραγική- ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974

  Στις 18 Ιουνίου 1963, εννιά μόλις μέρες μετά την παραίτησή του, ο Καραμανλής φεύγει για τη Ζυρίχη για λόγους προσωπικούς, αφού μεταβίβασε την αρχηγία του κόμματός του,της ΕΡΕ, σε τριμελή επιτροπή από τους Παν. Κανελλόπουλο,Παν. Παπαληγούρα και Κων. Ροδόπουλο. Πάντως δεν παραιτείται ακόμα από την ενεργό πολιτική δραστηριότητα.. Στις 28 Σεπτεμβρίου επιστρέφει και διευθύνει προσωπικά την προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές που θα γίνουν στις 3 Νοεμβρίου. Το διάστημα από την ημέρα της παραίτησης της κυβέρνησης Καραμανλή (9 Ιουνίου 1963) μέχρι την αναγκαστική, λόγω παραιτήσεως, διεξαγωγή των εκλογών, είναι πολύ μεγάλο. Πρέπει να μαγειρευτεί νέος εκλογικός νόμος. Που θα τον φκιάξει ένας παλατιανός, ο Πα. Πιπινέλης. Που σχηματίζει κυβέρνηση κατ' εντολή του βασιλιά, δηλαδή της βασίλισσας, και παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης χάρη στην ΕΡΕ, της οποίας ο αρχηγός, ωστόσο, έχει εκδιωχτεί από τη βασίλισσα. Η οποία φαίνεται να επικρατεί απολύτως. Και τον Καραμανλή διώχνει, και τον Πιπινέλη διορίζε...

Η δολοφονία του Πολκ- Βασίλης Ραφαηλίδης

  Τίποτα το περίεργο να βρίσκεις πτώματα στους δρόμους και τη θάλασσα της Θεσσαλονίκης αυτή την εποχή (εν. κατά τον εμφύλιο). Στην από παράδοση ελληνική πρωτεύουσα των πολιτικών δολοφονιών που ίσως γι' αυτό τη βαφτίσαμε συμπρωτεύουσα, ένα ακόμα πτώμα δεν είναι παρά ένα ακόμα πτώμα. Όμως το πράγμα αλλάζει όταν το πτώμα ανήκει σε Αμερικανό δημοσιογράφο που κυνηγάει μανιωδώς τη δημοσιογραφική επιτυχία. Όλοι οι σοβαροί δημοσιογράφοι όλου του κόσμου ονειρεύονται μια συνάντηση με τον αρχικαπετάνιο Μάρκο, ώστε να έχουν από πρώτο χέρι τις απόψεις του για μια υπόθεση που βρίσκεται καθημερινά στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων όλου του κόσμου, κι αυτό είναι που δεν θέλουν οι Αμερικανοί. Βέβαια ο Τζωρτζ Πολκ ήταν άνθρωπος προοδευτικός.Όχι πάντως κομμουνιστής, ούτε καν φιλοκομμουνιστής. Και πριν απ΄όλα ήταν ένας ευσυνείδητος δημοσιογράφος, που ήρθε στην Ελλάδα για να συναντήσει τον Μάρκο ως απεσταλμένος ενός αμερικανικού ραδιοφώνου και μιας αμερικανικής εφημερίδας. Μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα, τ...