Πρωτομαγιά του 1944- Κώστας Βάρναλης

Πέσε στα γόνατα, προσκύνα το πανάγιο χώμαμε την ψυχή κατάκορφα στον ουρανό υψωμένη,όποιος και να ’σαι, όθε και να ’σαι κι ό,τι — άνθρωπος να ’σαι!Πιότερο, αν είσαι του λαού ξωμάχος, χερομάχος, φτωχόπαιδο, που αθέλητα σε βάλαν να καρφώσειςτον αδερφό σου αντίκρα σου — με μάνα εσύ και κείνος!Ετούτ’ η μάντρ’ αγνάντια σου το σύνορο του κόσμου.Σ’ αυτήν απάνου βρόντηξεν ο Διγενής το Χάρο.Ήτανε πρώτη του Μαγιού, φως όλα μέσα κι έξω (έξω τα χρυσολούλουδα και μέσα η καλοσύνη)που αράδιασε πά’ στο σοβά, πιστάγκωνα δεμένουςκαι θέρισε με μπαταριές οχτρός ελληνομάχος,όχι έναν, όχι δυο και τρεις, διακόσια παλικάρια.Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα, μόν’ ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι.Και πρώτος άρχος του χορού, δυο μπόγια πάνου απ’ όλουςκι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος.Κι είναι από τότες Μάης εδώ, φως όλα μέσα κι έξω.Κόλλα τ’ αφτί και την καρδιά στο ματωμένο χώμα. Στον Κάτου Κόσμο τραγουδάνε πάντα και χορεύουνκι αν κάπου ανάκουστος καημός θολώνει τη λαλιά τους,δεν είναι που τη μάνα τους τη μαύρη ανανογιούνταιπαρά που τους προδώσαν απορίμματα δικά μας.Κι αν πέσανε για το λαό, νικήσαν οι προδότες, που τώρα εδώ κατάχρυσοι περνούν και μαγαρίζουν,και τώρα πιο τους μάχονται και τους ξανασκοτώνουν!Σιχαίνεσαι τους ζωντανούς; Μην κλαις τους σκοτωμένους!Απ’ τα ιερά τους κόκαλα, πρώτη του Μάη και πάλι,θα ξεπηδήσει ο καθαρμός κι η λευτεριά του ανθρώπου. Κι είναι χιλιάδες στην Ελλάδα όμοιοι Πανάγιοι Τάφοι.