Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ώρα του μαθήματος (απόσπασμα)- Massimo Recalcati

 The Art Of Learning Painting by Leon Zernitsky - Fine Art America

 ... Είναι αλήθεια ότι η εποχή μας δεν καλλιεργεί πια το ιδεώδες ενός Σχολείου αυταρχικού, που επιδιώκει την πειθαρχία. Ο μαθητής δεν ταυτίζεται πια με το στραβό κλήμα, ούτε ο δάσκαλος με τον ευθύ πάσαλο και το σύρμα που θα ισιώσουν μια ανωμαλία. Δεν πρόκειται για το σχολείο-Οιδίποδας. Ο συγκαιρινός κονφορμισμός δεν είναι πλέον ηθικός, αλλά γνωσιακός και παραγωγικός. Ο μαθητής δεν είναι ένα στραβό κλήμα, αλλά μια μηχανή που πρέπει να σημειώνει ικανοποιητικές επιδόσεις.Πρόκειται για δύο μοντέλα γνώσης που το ένα διαδέχθηκε το άλλο, όπως είδαμε, στο πέρασμα από το σχολείο-Οιδίποδας στο σχολείο-Νάρκισσος Αν στο πρώτο η εκπαίδευση ισιώνει τα στρεβλά κλήματα κάνοντάς τα όλα ίδια,στο δεύτερο δεσπόζουν οι γνωσιακές και επιτελεστικές αξιώσεις : η εκμάθηση συνίσταται στο γέμισμα του εγκεφάλου μας με files, σύμφωνα με το ιδεώδες μιας εν δυνάμει απεριόριστης μετάγγισης πληροφοριών στη μνήμη μας. Η βοτανική ψευδαίσθηση αντικαταστάθηκε από την τεχνολογική και γνωσιακή: το θάνατο του βιβλίου, τη μηχανογράφηση των διδακτικών μέσων, την προσήλωση στις μαθησιακές μεθοδολογίες, τη μανιώδη αξιολόγηση, την καταστροφική γραφειοκρατικοποίηση του ρόλου του δασκάλου, ο οποίος πρέπει όλο και περισσότερο να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του θεσμού και όχι των μαθητών- εντέλει, την υποβάθμιση της ώρας του μαθήματος.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι/ Σχεδίασμα Β - Διοινύσιος Σολωμός

  Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει· Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι’ η μάνα το ζηλεύει. Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει· Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει: «Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ έχω γω στο χέρι; Οπού συ μού γινες βαρύ κι’ ο Αγαρηνός το ξέρει.

Η φυγή του Καραμανλή - Βασίλης Ραφαηλίδης (ΙΣΤΟΡΙΑ -κωμικοτραγική- ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974

  Στις 18 Ιουνίου 1963, εννιά μόλις μέρες μετά την παραίτησή του, ο Καραμανλής φεύγει για τη Ζυρίχη για λόγους προσωπικούς, αφού μεταβίβασε την αρχηγία του κόμματός του,της ΕΡΕ, σε τριμελή επιτροπή από τους Παν. Κανελλόπουλο,Παν. Παπαληγούρα και Κων. Ροδόπουλο. Πάντως δεν παραιτείται ακόμα από την ενεργό πολιτική δραστηριότητα.. Στις 28 Σεπτεμβρίου επιστρέφει και διευθύνει προσωπικά την προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές που θα γίνουν στις 3 Νοεμβρίου. Το διάστημα από την ημέρα της παραίτησης της κυβέρνησης Καραμανλή (9 Ιουνίου 1963) μέχρι την αναγκαστική, λόγω παραιτήσεως, διεξαγωγή των εκλογών, είναι πολύ μεγάλο. Πρέπει να μαγειρευτεί νέος εκλογικός νόμος. Που θα τον φκιάξει ένας παλατιανός, ο Πα. Πιπινέλης. Που σχηματίζει κυβέρνηση κατ' εντολή του βασιλιά, δηλαδή της βασίλισσας, και παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης χάρη στην ΕΡΕ, της οποίας ο αρχηγός, ωστόσο, έχει εκδιωχτεί από τη βασίλισσα. Η οποία φαίνεται να επικρατεί απολύτως. Και τον Καραμανλή διώχνει, και τον Πιπινέλη διορίζε...

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ -Αντώνης Ανδρουλιδάκης

"Ποτέ δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ΄τα σπίτια τους. Tριγυρίζουν εκεί. Mπλέκονται στα φουστάνια της μητέρας τους, την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΪ κι ακούει το νερό να κοχλάζει..." έχει απαντήσει η ποίηση. Όμως, οι γονείς, οι νεκροί γονείς, οι νεκροί παππούδες και γιαγιάδες, οι νεκροί μας πρόγονοι, που πάνε όταν φεύγουν; Τριγυρίζουν κι' αυτοί στο σπίτι; Μας μαλώνουν ακόμη για τις απροσεξίες μας; Θυμώνουν ακόμη με τις σκανταλιές μας; Διορθώνουν με σβηστήρια τις μουντζαλιές στα τετράδια μας ή μας καθησυχάζουν στα ζόρια μας; Οι νεκροί γονείς συνεχίζουν να υπάρχουν κάπου εντός μας, μάλλον για να μπορούμε ακόμη να απευθύνουμε εκείνη την πρωταρχική έκκληση "αγαπημένη μου μαμά αποδέξου με σαν παιδί σου!", "αγαπημένε μου μπαμπά αποδέξου με σαν παιδί σου!". "αγαπημένοι μου πρόγονοι δεχτείτε με σαν συνεχιστή της κληρονομιάς σας!". Οι νεκροί γονείς, οι νεκροί μας πρόγονοι, δεν πάνε πουθενά και περιμένουν κάπου μέσα μας αυτή την απάντηση: "είσαι...