VIA NEGATIVA

  «Σε μια γιορτή, ένας Άγγλος –υποτίθεται– διανοούμενος με ρώτησε γιατί γράφω για τη δυστυχία. Λες και κάνω κάτι διεστραμμένο! Ζήτησε να μάθει αν ο πατέρας μου με είχε χτυπήσει ή αν η μητέρα μου το είχε σκάσει από το σπίτι μας ‘‘χαρίζοντάς’’ μου μια δυστυχισμένη παιδική ηλικία. Του απάντησα αρνητικά, πως είχα ζήσει πολύ χαρούμενα παιδικά χρόνια. Τότε πίστεψε πως ήμουν ακόμα πιο διεστραμμένος. Έφυγα από τη γιορτή το συντομότερο δυνατό και μπήκα σε ένα ταξί. Στο γυάλινο χώρισμα ανάμεσα σε εμένα και τον οδηγό υπήρχαν τρεις ταμπέλες: η μία ζητούσε μια βοήθεια για τους τυφλούς, η άλλη μια βοήθεια για τα ορφανά και η τρίτη μια ανακούφιση για τους πρόσφυγες του πολέμου. Δεν χρειάζεται να αναζητά κάποιος τη δυστυχία. Ακούς τα ουρλιαχτά της ακόμα και στα ταξί του Λονδίνου». Πηγή : Andro.gr [  https://www.andro.gr/kentrika-themata/samuel-beckett-grapste-gia-to-xaos-tou-sygxronou-kosmou/  ]

Πρωτοκόλλησέ την, στοιχειοθέτησέ την και φακέλλωσέ την και συσχέτισέ την, πιστοχρέωσέ την, κάτσε διάβασέ την και μελέτησέ την, πολυπρόσεξέ την, πολυεξέτασέ την κι ύστερα αφησέ την κι απαράτησέ την κι αναζήτησέ την. Γράψε, στούπωσέ την, ράψε, ξήλωσέ την, μονογράφησέ την, προσυπόγραψέ την, ήτοι μ’ ένα λόγο: διενέργησέ την, καθαρόγραψέ την και παράπεμψέ την κι επανάφερέ την, ή διαβίβασέ την, ή ανακοίνωσέ την με τα «κατωτέρω» (ό,τι ξέρεις, ξέρω) με τα «περαιτέρω» μ’ όλα τα «λαμβάνω» κι «επαναλαμβάνω» (δεν καταλαμβάνω) μ’όλα τα «ερευνήσας» και τα «αναδιφήσας» (φτου κι απ’ την αρχή σας) Και δεν τ΄ανευρίσκω, και τα «υπομιμνήσκω» Μ’όλα τα «αναφέρω» μ΄όλας τας τιμάς Για τα «περαιτέρω» για τα «καθ΄υμάς» (η μικρή ιστορία μιας αναφοράς)

  Να γνωρίζεις και να μην γνωρίζεις, να έχεις συνείδηση της απόλυτης αλήθειας ενώ λες προσεκτικά κατασκευασμένα ψέματα, να κρατάς ταυτόχρονα δύο απόψεις που ακυρώνονται, γνωρίζοντας ότι είναι αντιφατικές και πιστεύοντας και στις δύο, να χρησιμοποιείς τη λογική ενάντια στη λογική, να αποκηρύτττεις την ηθική ενώ την διεκδικείς, να πιστεύεις ότι η δημοκρατία ήταν αδύνατη και ότι το Κόμμα ήταν ο θεματοφύλακας της δημοκρατίας, να ξεχνάς ό, τι ήταν απαραίτητο για να ξεχάσεις, στη συνέχεια να το ξαναπάρεις στη μνήμη τη στιγμή που χρειαζόταν, και στη συνέχεια να το ξεχάσεις αμέσως και πάλι, και πάνω απ όλα, να εφαρμόσεις την ίδια διαδικασία στην ίδια τη διαδικασία αυτή ήταν η έσχατη λεπτότητα: συνειδητά να προκαλείς την ασυνειδητότητα, και μετά, για άλλη μια φορά, ακόμα, να σκεφτείς την πράξη της διπλής χρήσης ".

Πέσε στα γόνατα, προσκύνα το πανάγιο χώμα με την ψυχή κατάκορφα στον ουρανό υψωμένη, όποιος και να ’σαι, όθε και να ’σαι κι ό,τι — άνθρωπος να ’σαι! Πιότερο, αν είσαι του λαού ξωμάχος, χερομάχος, φτωχόπαιδο, που αθέλητα σε βάλαν να καρφώσεις τον αδερφό σου αντίκρα σου — με μάνα εσύ και κείνος! Ετούτ’ η μάντρ’ αγνάντια σου το σύνορο του κόσμου. Σ’ αυτήν απάνου βρόντηξεν ο  Διγενής  το Χάρο. Ήτανε πρώτη του Μαγιού, φως όλα μέσα κι έξω (έξω τα χρυσολούλουδα και μέσα η καλοσύνη) που αράδιασε πά’ στο σοβά, πιστάγκωνα δεμένους και θέρισε με μπαταριές οχτρός ελληνομάχος, όχι έναν, όχι δυο και τρεις, διακόσια παλικάρια. Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα, μόν’ ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι. Και πρώτος άρχος του χορού, δυο μπόγια πάνου απ’ όλους κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο  Ναπολέος . Κι είναι από τότες Μάης εδώ, φως όλα μέσα κι έξω. Κόλλα τ’ αφτί και την καρδιά στο ματωμένο χώμα. Στον Κάτου Κόσμο τραγουδάνε πάντα και χορεύουν κι αν κάπου ανάκουστος ...

  «Πάντα μέσα από ένα διάτρητο παρόν, ο θάνατος πλήττει το μέλλον, όχι το παρελθόν. Ο νεκρός έζησε, αλλά δεν μπορεί να ξαναζήσει, ούτε να αλλάξει κάτι από τα όσα ήδη έχουν παρέλθει. Η ορφάνια του βίου του είναι ότι, ενώ άλλοτε συμπορευόταν με τη ζωή, ακολουθούσε τις καμπές του χρόνου, είχε την ελευθερία να αναμορφώνει κατά βούληση το νόημα του παρελθόντος, τώρα -νικημένη σκιά καθώς είναι- μένει αμέτοχος. Σαν αδέσποτη μνήμη, η ζωή του παραδίδεται στους άλλους ενώ το μέλλον του ξεριζώνεται τελεσίδικα. Κάθε άνθρωπος χωρίς μέλλον, ήτοι κάθε νεκρός, αποκεφαλίζεται, καταντάει ιστορία στα χείλη των άλλων, αφορμή για ατελεύτητες δηλώσεις και παρεξηγήσεις. Υπάρχει ένας άταφος βιωμένος χρόνος που κληροδοτείται εξ ολοκλήρου ή εξ αδιαιρέτου στους επιζώντες. Το απισχνασμένο κορμί μπορεί να σφαλίστηκε στο μνήμα, αλλά τα πεπραγμένα του βιωμένου χρόνου δεν περιχωρούνται. Είναι απεριχώρητα. Σβήνουν και ανάβουν με το ρυθμό που σβήνουν και ανάβουν τα ίχνη κάθε αδέσποτης ζωής», έγραφε στο «Ζώντες και ...

  Υπάρχουν στη γλώσσα μας δυο βιβλία που αποκαλύπτουν ένα μέρος από αυτό που υπήρξε ο   Παναγούλης . Το ένα, η πιο σοβαρή και εμπεριστατωμένη μέχρι σήμερα δημοσιογραφική δουλειά για αυτόν, γράφτηκε από τον Κώστα Μαρδά (με τη στενή, όπως δηλώνεται, συνεργασία του αδελφού του Αλέκου Στάθη Παναγούλη) και κυκλοφόρησε το 1997 με τον τίτλο «Αλέξανδρος Παναγούλης – Πρόβες Θανάτου». Σε τούτο το βιβλίο γίνεται μια εξαιρετικά προσεκτική προσπάθεια να συγκεντρωθούν όσα περισσότερα ντοκουμέντα και στοιχεία για την παράφορη όσο και πολύτροπη ζωή του Παναγούλη. Ανάμεσα σε αυτά και ορισμένα κρίσιμα κείμενα του ίδιου του Παναγούλη: η απολογία του στο Στρατοδικείο της χούντας, ένα αυτοβιογραφικό κείμενο για την απόπειρα του κατά του δικτάτορα Παπαδόπουλο γραμμένο το 1974, η ιστορική συνέντευξη του στην Οριάνα Φαλάτσι που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Γιουροπέο στα 1973 κι αναδημοσιεύτηκε στις μεγαλύτερες εφημερίδες της Ευρώπης. Το βιβλίο του Μαρδά είναι ένα βιβλίο βάσης – και φυσικά (όπως κάθε τι...

  Την 21η Απριλίου, μεταφέρθηκαν στον Ιππόδρομο του Φαλήρου 700 συλληφθέντες, κυρίως από το χώρο της Αριστεράς. Ανάμεσά τους ήταν ο Ηλίας Ηλιού, ο Γιάννης Ρίτσος κ.ά. Εκεί άρχισαν τα καψόνια και οι ξυλοδαρμοί. Κάθε βράδυ οι φρουροί με επικεφαλείς τους αξιωματικούς εισέβαλαν στους θαλάμους, ξυλοκοπούσαν τους κρατούμενους και οργάνωναν εικονικές εκτελέσεις. Στις 25 Απριλίου ο ανθυπίλαρχος Κωνσταντίνος Κότσαρης δολοφόνησε τον Παναγιώτη Ελή. Ας δούμε πώς περιγράφει το περιστατικό ο αυτόπτης μάρτυρας  Τάσος Βουρνάς  στο βιβλίο του "Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Χούντα, Φάκελος Κύπρου": “... Είχαμε πια συνηθίσει τους ήχους, τις κραυγές και τις βρισιές, όταν ξαφνικά φάνηκε δύο βήματα έξω απο την πόρτα του θαλάμου ένας αξιωματικός με ροδαλό πρόσωπο καλοταισμένου μπεμπέ να κυνηγά έναν κρατούμενο, κρατώντας στο χέρι του ένα στρατιωτικό περίστροφο με σιγαστήρα. -Τροχάδην! του φώναξε. Ο κρατούμενος Παναγιώτης Ελής, άνθρωπος περασμένα τα 40 χρόνια του, φορούσε στα πόδια του και παντό...