Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ρατσιστική επίθεση σε προσφυγόπουλα στο Ωραιόκαστρο (άρθρο από το facebook της Μ. Λουκά)

 


Κι όμως υπήρξαν άνθρωποι που χθες το βράδυ δεν έκατσαν να φάνε με κάποια αγαπημένα τους πρόσωπα, να δουν αγκαλιά μια ταινία, να σκεφτούν λίγο τους εαυτούς τους στην εκπνοή μιας δύσκολης χρονιάς ή να μαλακώσουν κοιτάζοντας τα φωτάκια της απέναντι πολυκατοικίας.
Υπήρξαν άνθρωποι που χθες το βράδυ πήραν μαχαίρια, σιδηρολοστούς και καδρόνια για να επιτεθούν σε δομή που φιλοξενούνται ασυνόδευτα προσφυγόπουλα στο Ωραιόκαστρο, σε δομή δηλαδή που φιλοξενούνται παιδιά που έχουν βιώσει πόλεμο και διώξεις και που ζουν μόνα τους, μακριά από τις οικογένειες τους ή ό,τι έχει απομείνει από αυτές. Φώναξαν ρατσιστικά συνθήματα κι επιχείρησαν να εισβάλλουν μέσα.
Τραυμάτισαν- σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύονται στον Τύπο- τέσσερα άτομα, εκ των οποίων το ένα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και γενικά προκάλεσαν ταραχή σε εργαζόμενους/ες και φιλοξενούμενους.
Δεν ξέρω αν δηλώνουν «χριστιανοί» ή «πατριώτες» (btw η δομή που επιτέθηκαν τελεί υπό τη σκέπη της Εκκλησίας). Είναι σίγουρα φασίστες που έχουν απολέσει κάθε ίχνος ηθικής αξίας και κάθε δυνατότητα σύνδεσης με οποιαδήποτε ψυχοσυναισθηματική κατάσταση που δεν εμπεριέχει το μίσος.
Μακάρι να πάνε στο διάολο μαζί με το 2020.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μενέλαος Χαραλαμπίδης: «Οι δωσίλογοι δεν τιμωρήθηκαν, στελέχωσαν τον κρα...

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι/ Σχεδίασμα Β - Διοινύσιος Σολωμός

  Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει· Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι’ η μάνα το ζηλεύει. Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει· Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει: «Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ έχω γω στο χέρι; Οπού συ μού γινες βαρύ κι’ ο Αγαρηνός το ξέρει.

«Το περιγιάλι το κρυφό»: Ένα παρεξηγημένο ποίημα (από το ideostrovilos.gr)

  Το σύντομο αυτό ποίημα του Σεφέρη, θεωρήθηκε (και θεωρείται) από πολλούς ότι έχει πηγή έμπνευσης ένα πολύ όμορφο ακρογιάλι της Κύπρου. Άρνηση Στο περιγιάλι το κρυφό κι άσπρο σαν περιστέρι διψάσαμε το μεσημέρι. μα το νερό γλυφό. Πάνω στην άμμο την ξανθή Μγράψαμε τ’ όνομά της.. ωραία που φύσηξε ο μπάτης και σβήστηκε η γραφή. Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος πήραμε την ζωή μας.• λάθος! κι αλλάξαμε ζωή Το σύντομο αυτό ποίημα του Σεφέρη, πολύ δημοφιλές στην Κύπρο, θεωρήθηκε (και θεωρείται) από πολλούς ότι έχει πηγή έμπνευσης ένα πολύ όμορφο ακρογιάλι της Κύπρου, την παραλία του Κόννου στον Πρωταρά, στις ανατολικές ακτές του νησιού μας. Σαν τέτοιο το συστήνουν οι ξεναγοί, έτσι το χρησιμοποιούν σε κείμενά τους δημοσιογράφοι και άλλοι. Δυστυχώς, παρ’ όλη την αγάπη και τους δεσμούς του ποιητή με την Κύπρο, παρ’ όλο ότι μια ολόκληρη ποιητική του συλλογή είναι εμπνευσμένη από την Κύπρο, αυτό δεν ευσταθεί. Ο  Γιώργος Σεφέρης  ήρθε για πρώτη φορά ...