Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κόκκινο Μέτωπο (Λουί Αραγκόν) -Front rouge (poème) Louis Aragon

 


ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΕΤΩΠΟ (Λουί Αραγκόν)

Ένα γλύκισμα για το σκυλί μου
Ένα δάχτυλο συμπόνιας. Καλά κυρία μου.
Είμαστε στου Μαξίμ(1) εν έτει σωτηρίω
χίλια ενιακόσια τριάντα.
Βάζουν χαλιά κάτου από τις μπουκάλες
για να μη προσκρούσει ο αριστοκρατικός τους κώλος
στις δυσκολίες της ζωής
χαλιά για να κρύβουν τη γη
χαλιά για να σβήσουν
το θόρυβο της σόλας των παπουτσιών των γκαρσονιών.
Τα ποτά πίνονται με καλαμάκια
που τα τραβάει κανείς από ένα μικρό ρούχο προφυλακτικό.
Ευαισθησία.
Υπάρχουν πίπες ανάμεσα στα τσιγάρα και στον άνθρωπο
και στ’ αυτοκίνητα σούστες
σκάλες υπηρεσίας γι’ αυτούς
που κουβαλούν πακέτα
και μεταξωτό χαρτί γύρω στα πακέτα
και χαρτί γύρω στο μεταξωτό χαρτί
γιατί όσο θέλει κανείς δεν κοστίζει.
Τίποτες το χαρτί ούτε το μεταξωτό χαρτί ούτε τα καλαμάκια
ούτε η σαμπάνια ή τόσο λίγο
ούτε η σταχτιέρα ρεκλάμα ούτε το στουπόχαρτο
ρεκλάμα ούτε το μερολόγιο
ρεκλάμα ούτε τα φώτα
ρεκλάμα ούτε οι εικόνες στους τοίχους
ρεκλάμα ούτε οι γούνες επάνου στην κυρία
ρεκλάμα ρεκλάμα οι οδοντογλυφίδες
ρεκλάμα η βεντάλια και ρεκλάμα ο άνεμος
τίποτες δεν κοστίζει τίποτες και για τίποτες
υπηρέτες ζωντανοί σας προσφέρουν στο δρόμο αγγελίες.
Πάρτε είναι τζάμπα
η αγγελία και το χέρι που τη προσφέρει
μη κλείνετε την πόρτα
φροντίζει γι’ αυτό το Μλουντ(2) γλυκειά μου
ως τις σκάλες που ξέρουν ν’ ανεβαίνουν μόνες τους
στα μεγάλα τα μαγαζιά.
Οι μέρες είναι βελουδένιες
οι άνθρωποι από ομίχλη κόσμος μπαμπακοντυμένος
χωρίς χτυπήματα.
Δεν είναι τρελοί. Φασόλια. Το σκυλί μου.
Μα είχε ακόμα την αρρώστια

Ω ρολόγια ρολόγια κομψά
πόσα γεννήσατε όνειρα στους αρραβωνιασμένους
στους περιπάτους τους στις πλατιές λεωφόρες
και το κρεβάτι του Λουδοβίκου ΧVΙ με ένα χρόνο πίστωση.
Μέσα στα κοιμητήρια ο κόσμος αυτής της τόσο καλά λαδωμένης χώρας
φέρεται με μαρμάρινη ευπρέπεια
τα μικρά τους σπίτια μοιάζουν
με τη σκεπή [δυσδιάκριτο].

Πόσο νάχουν φέτος τα χρυσάνθεμα.

Λουλούδια για τους πεθαμένους για τις μεγάλες καλλιτέχνιδες.
Το χρήμα ξοδεύεται για τα ιδανικά.

Εξάλλου η φιλανθρωπία κάνει τα ναύρα φορέματα να σέρνουνται
μέσα στις σκάλες σας λέω μόνον αυτό
η πριγκιπέσσα παρά είναι καλή
για την ευγνωμοσύνη που της δείχνουν.
Μόλις το λεν το φχαριστώ
είναι το παράδειγμα των μπολσεβίκων.
Δυστυχισμένη Ρουσία
η Ε.Σ.Σ.Δ.
η Ε.Σ.Σ.Δ. ή όπως τη λεν Ε.Σ.Σ.Δ.
Σ.Σ. πώς είναι Σ.Σ. Σ.
Σ.Σ.Δ. Σ.Σ.Δ. Σ.Σ.Δ. ω αγαπητή μου
σκεφθείτε το Σ.Σ.Σ.Δ.
Είδα τις απεργίες της Βόρειας Γαλλίας
εγώ γνωρίζω το Μπερκ και Παρί-Πλαζ(3)
Μα όχι τις απεργίες Σ.Σ.Σ.Δ.
Σ.Σ.Σ.Δ. Σ.Σ.Σ.Δ  Σ.Σ.Σ.Δ.

(Μετάφραση ΝΙΚΗΤΑ ΡΑΝΤΟΥ)

(1) Γνωστό ντάνσιγκ του Παρισιού
(2) Το μηχάνημα που κλείνει αυτόματα τις πόρτες
(3) Κοσμικές λουτροπόλεις

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι/ Σχεδίασμα Β - Διοινύσιος Σολωμός

  Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει· Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι’ η μάνα το ζηλεύει. Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει· Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει: «Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ έχω γω στο χέρι; Οπού συ μού γινες βαρύ κι’ ο Αγαρηνός το ξέρει.

Η φυγή του Καραμανλή - Βασίλης Ραφαηλίδης (ΙΣΤΟΡΙΑ -κωμικοτραγική- ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974

  Στις 18 Ιουνίου 1963, εννιά μόλις μέρες μετά την παραίτησή του, ο Καραμανλής φεύγει για τη Ζυρίχη για λόγους προσωπικούς, αφού μεταβίβασε την αρχηγία του κόμματός του,της ΕΡΕ, σε τριμελή επιτροπή από τους Παν. Κανελλόπουλο,Παν. Παπαληγούρα και Κων. Ροδόπουλο. Πάντως δεν παραιτείται ακόμα από την ενεργό πολιτική δραστηριότητα.. Στις 28 Σεπτεμβρίου επιστρέφει και διευθύνει προσωπικά την προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές που θα γίνουν στις 3 Νοεμβρίου. Το διάστημα από την ημέρα της παραίτησης της κυβέρνησης Καραμανλή (9 Ιουνίου 1963) μέχρι την αναγκαστική, λόγω παραιτήσεως, διεξαγωγή των εκλογών, είναι πολύ μεγάλο. Πρέπει να μαγειρευτεί νέος εκλογικός νόμος. Που θα τον φκιάξει ένας παλατιανός, ο Πα. Πιπινέλης. Που σχηματίζει κυβέρνηση κατ' εντολή του βασιλιά, δηλαδή της βασίλισσας, και παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης χάρη στην ΕΡΕ, της οποίας ο αρχηγός, ωστόσο, έχει εκδιωχτεί από τη βασίλισσα. Η οποία φαίνεται να επικρατεί απολύτως. Και τον Καραμανλή διώχνει, και τον Πιπινέλη διορίζε...

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ -Αντώνης Ανδρουλιδάκης

"Ποτέ δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ΄τα σπίτια τους. Tριγυρίζουν εκεί. Mπλέκονται στα φουστάνια της μητέρας τους, την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΪ κι ακούει το νερό να κοχλάζει..." έχει απαντήσει η ποίηση. Όμως, οι γονείς, οι νεκροί γονείς, οι νεκροί παππούδες και γιαγιάδες, οι νεκροί μας πρόγονοι, που πάνε όταν φεύγουν; Τριγυρίζουν κι' αυτοί στο σπίτι; Μας μαλώνουν ακόμη για τις απροσεξίες μας; Θυμώνουν ακόμη με τις σκανταλιές μας; Διορθώνουν με σβηστήρια τις μουντζαλιές στα τετράδια μας ή μας καθησυχάζουν στα ζόρια μας; Οι νεκροί γονείς συνεχίζουν να υπάρχουν κάπου εντός μας, μάλλον για να μπορούμε ακόμη να απευθύνουμε εκείνη την πρωταρχική έκκληση "αγαπημένη μου μαμά αποδέξου με σαν παιδί σου!", "αγαπημένε μου μπαμπά αποδέξου με σαν παιδί σου!". "αγαπημένοι μου πρόγονοι δεχτείτε με σαν συνεχιστή της κληρονομιάς σας!". Οι νεκροί γονείς, οι νεκροί μας πρόγονοι, δεν πάνε πουθενά και περιμένουν κάπου μέσα μας αυτή την απάντηση: "είσαι...